Húmmor

Ons dochter fan een jaar kin lache as de beste. Se gooit hur hoofd in hur nek, mônd wiid open en der klinkt ‘n besonder mooie ‘hahaha’. Ik kin der erg fan geniete. Sels nou’t ôns gefoel foor húmmor ‘n bitsy útnander loopt. Soa binne wy elke maandegoffen met syn tweeën thús. De jonges binne de deur út; de klaine jonges binne na skoal en de groate jonge is na syn werk. Dan skarrele wy baide lekker rustig wat in huus om. Soa lait op soa’n offen de kamer fol met lego. Ons maisy sit op ‘e grônd, ‘n legopoes in de ene hând en ‘n poppetsy in de andere. Se lait ‘t poesy op ‘n auto, pakt ‘m weer op, lait ‘t poppetsy op de auto en pakt ’t weer op. Soa gaat dat ‘n tydsy deur. Ik sit flakbij hur, kyk en geniet.

Naast my lait ‘n tydskrift. Nou’t ôns maisy soa mooi an ‘t speulen is, lees ik even in ‘t blâd. ‘t Ritselt at ik ‘n bladsy omslaan. Ons dochter kykt op en lacht hur acht tantsys bloat. ‘t Is soa’n wonderlik gesicht. Die acht tannen die’t nag feulsten te groat likene foor hur mondsy, maar ‘t staat o soa skattig. Ant soafeer sitte ôns maisy en ik nag helendal op een lyn. Sij skattig en ik geniet.
Maar dan komt ‘t. Se lait de poes en ‘t poppetsy del en dout hursels  omhoog op hur knietsys. Der komt se an. Een handsy op myn knie en hup der staat se. Nag altyd kykt se trots at ‘t weer lukt is. En ok ik bin trots, wat wort se groat. Myn tydskrift bin ik even fergeten. Maar sij dúdlik niet. Mama, mag ik ook even kijken, lykt se sêge te willen en raamt ‘t bladsy fan myn skoat. Ritsel, kreukel, skeur. En maar lache: kijk eens mama, wat spelen we mooi samen met jouw boekje. ‘Heb je zin in fruit?’, fraag ik hur. ‘Ja’, sait se en knikt enthoesiast. Ik loop na de koelkast en haal d’r wat fruit út en ‘n fles sap. Wilens ik ‘t klaarmaak, hoor ik ôns dochter wat omskarrelen bij de tafel. Se klautert op ‘n stoel en nag gyn tel later sit se bovenop de tafel. Met ústrekte êrms loop ik na haar toe en sêg: ‘Hé kleine doerak.’ Dut had ik beter niet sêge kinnen, want se giert ‘t út en krúpt over de tafel soa gau mooglik bij my weg. En der sit se, bovenop myn – gelukkig sloaten – laptop,  groate grijns, fonkelende ogen. Utdagend pakt se de muus en slaat d’r ‘s hard met op ‘e tafel. ‘Nee’, sêg ik. Hur lippy begint te trillen. Hur oochys worre fochtig. Se steekt hur êrmpys na my toe en sait met ‘n klain stimmetje: ‘mama’. Dan sien ik hur dos liever lachen, al doet se dat heel ondeugend. Gau pak ik hur fan ‘e tafel en geef hur ‘n knuffel. ‘Het is alweer goed’, sus ik en set hur in de kynderstoel.
Even later is ‘t alweer tiid om hur broers op te halen. ‘t Is koud, dus se krijt ‘n dik skipak an. Sjaal om, muts op en hannemoffen an. Ik set hur in ‘e wagen en der gane wy op pâd. Myn hannen, stoken in lichtroaze, lekker werme, fleece hannemoffen houwen de stang fan de kynderwagen fast. De ogen fan ôns dochter kiken d’r aneenweg na. En dan komt ‘t hoge woord d’rút: ‘Die!’ en se wiist met hur hannemof.
’t Is echt hartstikkene koud, dus ik negeer hur ferzoek. ‘Die!’, klinkt ‘t wat dwingender. Ik doen nag altyd as at ik ‘t niet begryp en begin ‘n ferhaaltsy over wat âns. Se kykt my an, lacht ‘s, doet demônstratyf hur hannemoffen út en wiist ‘Die!’. Ik sucht maar ‘s en doen myn hannemoffen út. Der gane se om de – âns kouwe – hannen fan ôns dochter. ‘t Is gyn gesicht, die feulsten te groate moffen die’t in hur skoat lêge. Maar der hew ik amper oog foor, want ik kyk na de groate grijns op hur gesicht. Wat ben ik mooi, hè mama, straalt der fanôf. Der wor ik normaal sproken wel wêrm fan, maar ‘t is nou echt héél koud!
Ik hew kouwe fingers. Gelukkig binne wy d’r hest, dink ik. Dan slaat ôns maisy ‘n hannemof foor hur gesicht. D’r gluurt ‘n oog tussen twee ‘fingers’ deur. ‘t Oochy kykt my ondeugend an. Dan laat se de hannemoffen weer sakke. ‘Boeoeoe’, singt se. En nag maar ‘n keer, krekt soalang ant wy baide de sloppe lach hewwe. En soa siene je, ‘t komt wel weer goed met ôns gesaamlike gefoel foor húmmor.


Roosmarijn Andringa

Bildtse Post