Flessepost

Ailand

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
’n Weekeandsy naar ’n ailand: klaine rais, groat plesier. De oversteek kin nag soa kort weze,’n ailand is ’n andere wereld. Wy waren koud de feerboat ôf en sochten ’n taksy om ôns naar ’t hotel te bringen. Wy hadden cash en betaalkaarten in de anslag, maar dos mochten wy niet met ’t taksybussy met: wy hadden niet ’n uur fan teforen risserfeerd, soa worde said. ’n Raisy naar ’n ailand is maklik, maar dut blyft Nederland, dus ’t mâg nooit té maklik weze.

Ik steek myn hoofd om de deur fan ’n taksybussy om wat te regelen, en sien inenen ’n gesicht dat my bekind foorkomt. ’n Gesicht dat ik seker twintig jaar niet sien hew, maar myn onthoud  fynt d’r razendsnel de naam bij. Ik groet ’m niet, sêg niet ’Mag ik u wat vragen?’, maar bring inkeld  luudop syn naam út.
Hij siet my ’n paar tellen ondersoekend an, en sait dan, half fragend om him in syn fage fermoeden te befestigen: ’Gerard?’ Twintig jaar, op syn mînst, is ’t leden dat wy nander sâgen.  Meskien wel meer. Tidens ’t frijdegaven diskoswimmen in De Skelp of in de e-pupillen op foetbâl kin best ’s de leste keer weest hewwe.
Echt frynden waren wy nooit. Dos hadden wy wel kontakt, of prebeerde ik fryndlik te wezen. ’t Begroatte my hoe’t-y altyd pest worde. Om gyn inkele andere reden dan dat sommige kines nou eenkeer pest worre en anderen niet. Maar na elke nije fernedering waar-y d’r de week derop gewoan weer. In ’t swimbad, op ’t foetbâlfeld. Dat bewonderde ik, al wist ik doe niet hoe’t ik die bewondering útdrukke most.
Hij pakt de tillefoan, belt met de sintrale, en sait dat-y foor ôns wel wat regele sil. En dat doety: hij ferslaat ’t burokratise systeem om mij ’n gûnst te ferlienen. Wy nimme plak in de taksybus, der’t nag ’n paar andere toeristen insitte.
’Gerard, op jullie stoelen zit een gordel,” skruwt hij de bus deur. ’Laatst remde een auto voor mij, een Duitser, plots voor een meeuw. Ik moest ook op de rem, en twee passagiers vlogen door mijn taxi omdat ze de gordel niet om hadden.’ Wy klikke de gordels om.
’Wacht even... Ik weet het weer. Jij bent van de Bildtse Post toch?’ Fan de achterbank ôf sêg ik dat-y dat goed onthouwen het.
’Ben je nog steeds vastgeroest in St.-Anna?,’ fraagt-y gnizend.
’Ik woon en werk nog steeds in St.-Anna,’ sêg ik. ’Maar ben niet vastgeroest’
’Man,’ skruwt-y deur de bus, wilens hij ôns over ’t ailand stuurt as waren de diken syn aigendom: ruug maar alwetend, as ’n koaning die’t de pâden op syn aigen landgoed ôfloopt. ’Wat ben ik blij dat ik vier jaar geleden de stap gezet heb. Een nieuw leven beginnen, op dit eiland. Ik heb hier alles: een huisje, rust, natuur. Ik zou niet meer terugwillen.’
Fier keer op ôns roete stappe nije busgangers in. En fier keer skalt hij luud deur de bus ’t ferhaal over de gordels, de Dútser, de seefeugel, de deur syn bus fligende passagiers.  Onderwilens het-y bij elk huus of boompy dat wy passere ’n ferhaal. Wij, en alle mînsen in de bus, fine ’t prachtig. En ’t ontroert my. Hij is een met syn nije plak.
Hij hout woord en set ôns ôf  bij ôns hotel. Ik druk ’m de hând. Hij wînst ôns ’n mooi ferblyf, ik wîns ’m alle goeds op dut ailand, syn nije thús. En weg skeurt-y. Ongetwifeld ’t ferhaal over de gordels en de Dútser en de  seefeugel herhalend. As koaning fan ’t ailand.

Uw reactie


Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl