Bildtspraak

Andere tiden

Door de redactie van de Bildtse Post

Wat d’r allegaar in ’t leven foorbij komt, der blyft gelukkig ’n groat part fan in ’t onthoud. Maar krekt soa gelukkig driift ’n part weg in de tiid.

At ik werom sien na myn aigen kyndertiid en dat fergeliken met die fan de jeugd fan tunworig, dan is dat 'n hemelsbreed ferskil. At 't doe beter waar dan nou, der sil elkeneen op syn aigen menier in de tiid, werin at hij leeft, syn aigen mening over hewwe.

Feul fan myn generasy - wij as bejaarden – hoor ik faak sêgen dat se niet graag in deuze tiid nag jong weze wouwen. Omkeerd sil de jongereand hur ok niet foorstelle kinne, hoe’t 't d'r in ôns tiid om en toe gong en binne se blij dat se nou leve en niet doe.

Ons generasy, in de oorlog geboren, waar derdeur niet bedurven. D'r waar niks te krijen en 't geld waar krap. Maar ondanks alles hadden wij 'n gelukkige(r?) jeugd. Hadden gyn fyts, maar hait had een. En soa klain at je waren, fytse! Een been skeef ônder de stang deur, op de trappers staan, de neus kwam krekt op stuurhoogte en.. der gong 't hine. Pynlike mominten at je fan de trappers gleden.

As jonge púbbers stunte met fytsen. Sat d'r een op 't pakkydrager, die 't trapte. De ânder sat op 't sadel en stuurde en der gong 't hine. Ja, alle mooglike stunten worden al fytsend úthaald.

Met de fekânsys fan de legere skoal satten wij faak te fissen in de sloatsys in 't lând. An 't haky 'n oprôld stikky wittebôl. Fol bewondering sâgen wij na de sulverkleurige skrivertsys, die't over 't helderskoane water sirkelden. Tot op de booiem sâgen wij de doorntsys, sittend op de sloatswâl tussen de hoge stâlen fan de swaneblommen en de bollepysten.

De jeugd fan tunworig sil al dàt moois fan doe nooit meer erfare. Swaneblommen ferdwenen, doorntsys ferdwenen! Skoan sloatswater en skrivertsys, ferdwenen! Niet echt wat om blij fan te worren. Maat at je d'r gyn weet fan hewwe, 't nooit metmaakt hewwe, dan foele je 't gemis ok niet. Maar feul fan myn generasy foelt 't as 'n groat ferlies en 'n skaadlike achterútgang fan de netuur.

Krekt na de oorlog waren d'r jaar op jaar hest altyd stringe winters en konnen wij na hartelust ôns op de iisbaan fermake. Fooral doe't je foor 't eerst bij aven na de ferlichte iisbaan mochten en al reedrijende donderjage met de jonges fansels. Spannend waar 't!

In die winters laai d'r meestal ok ’n prot snee. 'n Beeld út die tiid kinne je je nou onmooglik meer foorstelle! De lanteernopsteker kwam met 'n lâder bij de straatlanteerns lâns om se een foor een an te steken. In de snee maakten wij ônder de straatlamp met alle kines fan de buurt 'n súpperlange glijbaan. En dan, wie't 't feerste glije kon. Heerlike herinnerings an fijne jaren, der't dut klaine gedichy over gaat:

Ik droom nag faak/
over die beelden fan guster /
't geluk fan tegaar /
met myn broer en myn suster /
de groate kynderskaar /
speulend op ‘e straat /
nag onbewust hoe gau /
at alles foorbij gaat /
'n glijbaan make in de snee /
ônder 'n gasstookte lanteern /
gyn soutstrooier /
perbeerde 't plezier te ferinneweren /
op klompen glijend /
over 'n iisglâde baan /
hoe gau is die kyndertiid /
an je foorbij gaan.

Janne Kuiken

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl