Bildtspraak

Apollo 11

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
Ons pake an mims kant – hij hite Sibe, saai altiten: ”Dink ’r om Douwe, we komme nag ’s op ’e maan!” Dat fon ik fantastys. Niet inkeld dat ’e mîns ooit   nag ’s op ’e maan koiere sou, maar fral dat ôns pake dat soamaar even as waarhyd ferkondigde.

Maar ja, hij waar loadgieter en fytsmaker weest en  hannelde in radio’s, dus at ’r een in St.-Anne waar die’t ’t wete kon dan waar hij ’t. Pake sturf in maai 1968 en het ’e merakelse maanrais fan Apollo 8 niet meer metmaakt. Want merakels waar ’t. Met ’e korsttydsdâgen dat jaar sirkelde de kapsule met drie astronauten an boord tien keer om ’e maan  hine en lândde op 27 desimber failig in ’e Groate Oaseaan. Ik waar ferkocht.
Ik knipte alle ferslagen út ’e Luwter krant en laai ’n plakboek an. Ik folgde de rais op ôns swartwittillefisy. Ni, niet de late útsindings, want ik waar krekt tien worren en most op tiid op bêd, nou?
Op ’e kykdoas houde Hink Terlingen ôns daagliks op ’e hoogte fan ’t wel en wee fan Borman, Lovell en Anders. Ok fan ’e folgende raizen. In 1969 worde d’r in ’e rúmte oefend met  ’e maanlânder: in maart met ’e Apollo 9 in ’n baan om ’e aarde en in maai met ’e Apollo 10 in ’n baan om ’e maan.
De rippetisys waren nou achter de rûg. ’t Echte werk begon op 16 july 1969, even na halfdrie. Hoe hadden se ’t soa bedinke kinnen der in ’t fluchtlaidingssintrum in Joeston; de lansering waar op ’n woensdegoverdâg en ik had frij fan skoal! Apollo Hinky sat op ’e nij achter syn berootsy in ’e stúddio en ik sat weer op ’e stoel in ’e Súdhoek, feul te dicht op ’t tillefisyskerm fansels. De dik hondert meter hoge drietrapsraket Saturnus 5 doude de  Apollo 11 de lucht in en ik waar in ’e wolken. Elke dâg kwammen de astronauten dichter bij de maan en elke dâg waren d’r rippertazys op radio en tillefisy  n myn plakboek riek foller en foller.
Op sundegaven 20 july om kertier over negenen lândde de maansloep in ’e See fan ’e Stilte. Gyn beelden fansels, alleen maar ’t praten fan ’e astronauten met ’e fluchtlaider fan Mission Control, met na elke folsin ’n pyp: piiip. Terlingen fertaalde.
Die aven froeg ôns mim mij at ik de rechtstreekse útsinding ok sien wou. Ja wis en seker! Midden in ’e nacht om ’n uur as drie maakte sij my wakker. Ik kreeg ’n koppy tee en sat fol ferwachting foor de tillefisy te wachten op ’e beelden. Die waren faag, flets, skier en flekkerig, maar wat mâ je âns ferwachte fan ’n kamera op ’n ôfstand fan dik 350.000 kilometer?
Starig gong de eerste astronaut foetsy foor foetsy bij de ladder omdel en op die maandegoffen 21 july 1969, fier menútten foor fier sette Armstrong de eerste foet op ’e maanboajem. Syn maat Aldrin waar nag in ’e maanlânder en fersorgde de beelden der’t ik met ruugweg seshondertmiljoen mînsen  rechtstreeks na keek. Dârde astronaut Collins draaide wilens syn rondsys om ’e maan in ’e Apollokapsule. Hij waar de enige mîns die’t ’e landing niet rechtstreeks folge kon.
Armstrong saai syn beroemde sin (klaine stap, groate sprong) en fort derna saai-y ’t folgende – en ik fertaal: ”De grônd is fyn en poeierachtig. Ik kin ’t met ’e punt fan myn skoen opwippe en sak ’r hest niet in fort, maar ik kin ’e ôfdrukken fan myn skoenen in ’e fine, sânderige boajem sien.” En ik ok. Fyftyn uren later steeg ’t bovenste part fan ’e maansloep op richting de Apollokapsule en op donderdegaven 24 july kwam die kapsule del in ’e Groate Oaseaan, even foor sessen.
’t Klaine kirltsy in ’e Súdhoek het ’t allegaar sien, danksij ôns mim die’t my wakker maakte en ik hè al die fage beelden na  fyftig jaar nag altyd bij my, och soa skerp. ’t Waar rafyssant.

Douwe Zwart

Uw reactie


Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl