Flessepost

Boefys

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
Lucas Waagmeester deelde ôflopene week op twitter ’n kort filmpy. Waagmeester doet foor de NOS ferslag fanút ’t konstant belegerde súdoast- Turkije, der’t Erdogan’s izeren foest de Koerden onderdrukt en fermoordt. In ’t filmpy is te sien hoe’t hij, wilens at-y met syn kamera in de weer is, deur ’n groepy kines besprongen wort. Met ’besprongen’ bedoel ik niet  anfâlen: hij wort liefdefol besprongen.

De jongetsys - lange haren, smirgens om de mônd, een met ’n Messi-shirt an - fine him en syn kamera bra interessant. Wat opfâlt is hoe anhanklik de jongetsys binne. ’Messi’ lait syn êrmpy op ’t skouder fan Waagmeester.
De korrespondint is in teugenstelling tot heel feul ânderen in ’t daagliks leven fan deuze kines ongefaarlik. Hij skiet niet met ’n geweer, maar met de kamera. Se kike tegaar na de foto’s die’t Waagmeester maakt het en gille ’t út fan plesier. Waagmeester skreef bij syn filmpy: ”Tijdens het filmen in het belegerde Sur/Diyarbakir belaagd door een bende boefjes. Even was het geen oorlog.”

Saterdeg waar ik in de flindertún fan de Aerden Plaats. Alles staat der in bloei, de in de naam besloaten flinders fladderden d’r om: op ’n sonnige dâg as ôflopen saterdeg is ’t waarlik ’t mooiste plakky op ’t Bildt. D’r worde ’n kûnsteksposisy opend, ’Exodus’. ’n Mooie en belangrike tintoanstelling, met werk dat reflekteert op de fluchtelingen fan nou, ’t individu in de ’fluchtelingestroom’ ’n gesicht en stim geve. Foor soafeer kûnst dat kin.
De opening beston niet út lange toespraken of dekorum, maar worde ’n prachtig fesy in de tún. D’r waren Eritrese en Kongolese happys, en mezyk kwam fan de besondere band Colourful Company. Dut kollektyf worde opricht deur Bilkert Kees Jaquet, en bestaat út soa’n dartig muzikanten die’t hier ooit hine flucht binne, in azc’s satten en metnander mezyk make. ’t Waar ’n feest, fooral omdat ’t sokke goeie muzikanten binne.

Ik gong op een fan de stenene muren sitten, dichtbij der’t de band speulde. Doe’t ik myn pin op ’t pepier sette om de naam fan de búkdânseres op te skriven - die’t de opening prachtig oplústerde - worde ik besprongen deur twee jongetsys. Ik skat fan acht en fier jaar. De fierjarige most ik wel sels op ’t muurtsy tille soadat hij my bespringe kon, maar de achtjarige sat  doe al op myn skoat.
Nour hytte hij. ’Werk jij voor de krant? Wat schrijf je op?!’ Hij wou alles fan my wete, wilens syn klaine broertsy, krekt as de klaine Messi fan Waagmeester, letterlik om myn nek hong. Wat folgde waar’n kat en muus-spul. Ik had Nour froegen met my te dânsen op de mezyk, maar hij durde niet. Elke keer at ik ’m in de tún teugen kwam - of at-y my weer besprong, út ’t niks - lachte hij, ferlegen en ondeugend toegelyk.

Nour het de rais fan ’t kapot-bombardeerde Aleppo in Syrië naar Europa metmaakt. Hij het gruwlikheden sien die’t wij ôns niet foorstelle kinne. In deuze paradijselike tún sprak Nour meer tot my as de kûnstwerken. Syn speulse neskierighyd en gulle lach de definisy fan feerkracht. En ’t levende bewiis dat wij in dut rike lând fluchtelingen ’n betere toekomst biedekinne. Late wy ”even geen oorlog” definityf  make foor deuze kines.
Ik hew deur de spontane interfînsy alleen de foornaam fan de búkdânseres opskrive kinnen, soa’t jim op de foorpagina sien kinne. Maar ik kin ’t elkeneen anrade, besprongen worre deur ’n binde onbefangen boefys.

Uw reactie


Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl