Bildtspraak

Dânse

Door de redactie van de Bildtse Post

Wij waren onderweegs na Luwt, om fan 21.00 ant 22.00 te dânsen in de synagoge bij Saco Velt. ‘t Waar al donker. Krekt foor Belkum maakte de auto ‘n raar geluud. ‘Wàt is dàt?!’

‘Ik dink, ‘n lekke bând,’ saai Anton rustig en draaide op ‘e krússing om. Hij wou na Wier, want op ‘e plaats staan drie auto’s. Halfweg waar ‘t inenen: Bàts!
‘Ik wil d’rút! Laat mij maar lope!’ skruwde ik.
‘Sitten blive, niks te rêden.’ Hij gâf nag wat meer gas. En doe knàlde d’r wat, nàg luder. ‘Wàt is dat?!’

De hele bând waar an flarden sprongen en fort spat. ‘t Leste eand reden wij op ’e felling.
Wij kregen de groate terrainwagen met, de ândere twee auto’s bleken niet thús. Sonder mankeren kwammen wij op ‘t groate parkeerterrain bij de Hofwyk in Luwt. Fandêr út lope wij altyd na de synagoge foor de dânsles.

Doe’t Anton de deur op slot deen had, begon de groate wagen ‘n deurdringend eentoanig geluud te produseren. Anton doet de deur weer fan ‘t slot en prebeert ‘t nare geluud te stoppen. Dat slaagde ‘m, maar ‘t worde d’r niet beter op, want nou gong ‘t alarm ôf. De sirene galmde luud en deurdringend deur de stille, ferlaten stâd. Ik keek om mij hine, wer kon ik help hale? Ik belde an bij ‘t dichstbijstaande huus. Fansels deed d’r gyneen open. Avens doet hier gyn mîns de deur meer open. Ik keek om mij hine. Bij de Hofwyk brânde licht. D’r sat ‘n alderarigst maisy achter de baly. Ik fertelde hur wat d’r te rêden waar. Sij raadde ôns an om de ANWB te bellen...

Maar, wij hadden allebaide gyn tillefoan bij ôns. Doe het sij foor ôns beld. Keuzemenu. ‘t Duurde lang. Wij kregen ‘n koppy thee. Op ‘t lest kwam d’r ‘n frou foor. Se wou ôns ANWB-nummer wete. Hadden wij niet bij ôns. Dat kon se lykwels sels opsoeke. Doe wou se ‘t kinteken fan de auto wete. Wisten wij fansels ok niet. Anton na búttenen met ‘n pepiertsy en ‘n balpin, metkregen fan ‘t arige maisy fan de baly. Doe’t dat klaar waar, kwam de metdeling dat d’r over ongefeer ‘n uur ‘n ANWB-auto komme sou. Wij kregen ‘n ekstra koppy thee.

De sjeffeur fan de ANWB-auto stelde him foor: ’Ik bin Tseard.’ Hij gúchelde wat met sleutel en pook om en saai: ‘It slot is stikken. De kaai kin der net mear út. Mar jim kinne der noch wol mei ride.’

At-y alles wel make kinnen had, hadden wij nag ‘n kertiertsy dânse kinnen, maar nou waren wij gau út ‘e raad. Na huus! Thús op ‘t hiem durden wij de sleutel d’r wel in sitte te laten.

Simy7*

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl