Bildtspraak

Dubbelganger

Door de redactie van de Bildtse Post

Woensdeg 21 desimber 1955. Meneer Hitman sat soa-as altyd in ’n griis pak op syn fast eetadres en keek syn tafelgenoat lyk in ’e ogen. Hij waar ’n alleenstaande direkteur fan ’n houtsagerij, had altyd lege swarte skoenen an en kamde syn kreas knipt swart haar sonder skaiding achterover.

An ’e hând fan ’e slapen die’t wat griis worden, souwen je sêge: ’n jaar as fyftig. De direkteur had ’n kammeraat útnoadigd om met him te dineren en te praten. Syn maat, die’t psychiater waar, had Hitman swigend anhoord en wreef ’m om ’e kin.

De direkteur had ’m ’n núvver ferhaal ferteld. Hij saai dat-y ’n stikminnig dâgen leden op ’n aven om acht uur thús kwam en dat ’e húshouster ’m ferbaasd froeg: ”Binne jou der alweer?” ”Hoesoa alweer?” ”Nou, jou binne fijf menútten leden de deur útgaan en souwen niet foor twaalf uur thús komme.” ’t Waar ’n aigenarige erfaring weest foor Hitman. Later die week gong-y nag freugdefol naar ’t werk. De siktaresse liep ’e lêste meters achter ’m an ’t kantoor binnen met ’n stapeltsy brieven. ”Kyk ’s an, hier binne de útgaande stikken.” Hij keek ferbluft na de stapel, docht ’n tel diep na en froeg besorgd: ”Wanneer hew ik dij dut dikteerd?” ”Wete jou dat niet meer, meneer Hitman? Gusteroffen fansels.” Maar hij had guster ’n frije dâg nommen foor ’n tochy na de see. Of niet? Hij twifelde. Hij lâs inkele stikken. De kontrakten waren presys in syn styl opsteld. Hij tekende se allegaar met A. Hitman, met ’n sierlike H en ’n dikke streek ônder ’e naam.

”Ik bin in ’n hut fan ’n week ferânderd in ’n geestlik wrak” en ’e direkteur had syn betoog met fragen ôfsloaten: ”Een nimt myn plak in. Wat mot ik doen? Wat kin ik doen?”

De psychiater liet syn hând sakke en saai: ”Lúster Alfred, ’t komt faker foor dat een ’n dubbelganger het. Maar d’r binne fansels altyd ferskillen. Maar dyn gefal is wel apart, want gyneen merkt ’t ferskil.” Hitman knikte, wylst syn ônderlip trilde. ”Ik dink dat ’e dubbelganger niet gefaarlik is,” soa gong ’e psychiater feerder, ”en hij bedraigt dy niet en draigt ok niet wat te doen der’t-y later spyt fan krije sou. Ik raad dy an om ônderskaid an te bringen tussen jim. Doen ’n kleurige strik om of forf dyn haar. Wij prate nije week feerder.”

De ândere dâg docht ’e direkteur achter syn bero werom an ’e wize woorden fan syn kammeraat en die overdâg kocht-y ’n brede strik in felle kleurtsys en liet-y syn slapen swart forve. Hij sâg ’r tien jaar jonger út. Doe’t-y weer op ’t kantoor kwam, saai de siktaresse: ”Maar meneer Hitman, jou hè my krekt fan huus opbeld dat jou niet komme souwen.” De dubbelganger waar in syn huus! Hij pakte de tillefoan en belde. Hij gong over.
De hoorn worde oppakt en Hitman hoorde syn aigen stim! Nag nooit waar-y soa hard na huus reden. Hij hymde. Hij sweette. In ’e hal ferlamde de húshouster doe’t se ’m sâg en se stamelde wat onferstaanbere woorden en wees. Ut ’n sijfertrek kwam ’e dubbelganger de hal in. Die keek hur an en froeg: ”Wie is hier nou de echte? Hij met syn regenboogstrik en dat forfde haar of ik?” De húshouster keek baide mânly om beurten an. Hitman fiel op syn knieën en skeurde hest ’e haren út ’e kop. Hij keek ferwilderd na de húshouster en begon luud te gúllen.

’n Week later kwam ’e direkteur thús. Hij ston floitend foor ’e spiegel en kamde syn haar. Doe kwam ’e húshouster de hal in en saai in ’e loop weg: ”Wat waar dat dos ’n halwize geskidenis met die dubbelganger, niet? Hij sil wel nooit meer út ’t gekkehuus komme.”

Douwe Zwart

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl