Bildtspraak

Fâle

Door de redactie van de Bildtse Post

In ’e leegte fan ’e Froubuurtster súdhoek ston ’n dikke man met drie ândere mânly in ’n kring te praten over de negative rinte. Hij waar in ’e sestig en sat best in ’t beerd. D’r fiel ’n stilte en hij nam ’t woord. Minne – soa hytte hij – froeg syn kompanen at se wel wisten dat syn broer Pyt weer ’s ferfoeren waar.

Hij weunde nou in ’n rijtsyshuus in Beetgum en krekt op dut stoit maaide hij de blaik. Ok Beetgumer grâs mot maaid worre. ”’t Is maar goed dat grâs niet gille kin, want dan maaiden wy nooit weer,” soa docht-y luudop. Pyt sweette en had ’e pet bryk op ’e kop staan. Syn wiif út Oelan Bataar waar an ’t ôfwassen en liet ’n pântsy fâle. Sij had ’n moeilik te onthouwen naam, dus noemde elkeneen hur Pytsy en der had sij gyn beswaar teugen.
Pytsy waar gusteroverdâg nag om boadskip weest bij Kees de grutter en der en doe trof se hur achterbuurman Jan der’t se âns niet feul kontakt met had behalve goeie en knikke. D’r fiel nag feul te leren. Deuze buurman had ’n week eerder ’n boek lezen: Op ’n Núvvere Menier Blij fan Snodglâd Emperor, ’n Amerikaan fan komôf, maar ’n folbloed sjoernalist bij De Limburger. Buur Jan had ’t boek in ’n offenskoft fan a ant z lezen en pas op ’e lêste bladsy fiel ’t kwartsy.

De sjoernalist in kwessy dronk op ’t terras fan De Kroande Luw in Sitterd ’n bakky koffy met syn sjef Abraham Skoat, die’t altyd poermâl wort at-y ’n nij plestikpúdsy niet open krije kin. ’t Smaakte niet, dat mosten se baidegaar toegeve.
De sjef wou d’r wat fan sêge, maar most inenen proeste en kreeg doe ok nag de ferskriklike hik. ’n Baas frommes die’t achter ’m sat, klopte ’m sachys op ’e rûg, maar der skrok Abraham soa fan dat ’r ’n koppy op ’e tegels stikken fiel. Hij kreeg ’n epileptise anfâl en worde in ’n poep en ’n skeet met ’n sikenauto naar ’t umcu brocht. Lude sirene en piepende bannen; de sjefeur waar beraden want hij waar de seun fan ’e foorsitter fan ’e autokrosklup Raak ’m Goed in Krommeny. Hirken hirken, wat ’n toestand.
De sjef partte later die dâg kamer 4442 met nag drie pesjinten. Een fan hur hytte Gerda Sulvergriis en waar troud met ’n achterachterachterklainseun fan ’e útfiner fan ’e fertikale bijekas. Gerda had gusteraven na ’t wêrmeten (irpels, boantsys en ’n stikky bargeflais) ’n núvvere droom. Se dee met an ’n teneelstikky. Se had ’e rôl fan Jasper. ’t Gong soa: Tonrônd de beer en Jasper satten innander doken om ’t niet anstokene fuur in ’t sintrum fan ’e kamer. ”D’r binne gyn prikkys meer, Tonrônd,” saai Jasper. ”Koop goenent, Jasper, ouwe kameraat,” saai Tonrônd. ”Maak ’n lissy en dan sille wy na de winkel en kope prikkys, keersen en broadsys.” ”D’r is gyn pepier meer om op te skriven, Tonrônd.” ”Maak dy gyn sorgen. Dou saaist ’prikkys’ tun dysels en ik sêg ’keersen’ tun mysels totdat wy in ’e winkel binne. Dan hoeve wy ’t niet op te skriven. Wij sille ’t ôns dan herinnere.” Wie herinnert ’m dan de broadsys, Tonrônd?” ”Dan doen wy baidegaar.” Tonrônd en Jasper gongen ôf: ”Keersen.” ”Prikkys.” ”Keersen.” ”Prikkys.” ”Keersen.” ”Prikkys.”

In ’e winkel kreeg Jasper (Gerda) ’n fisioen. Sij sat in ’t ouwe V&D-resterant in Luwt an ’n tafel met drie ândere frôly te praten over de negative rinte. Een frommes had lang haar en lange wimpers. Hur gesicht waar lang en se had ’n lange, smâle neus. Ok hur êrms waren lang en fral hur fingers. Se had feerder lange benen. ’t Waar gewoan ’n lang frommes.
Se knipte met hur lange fingers en inenen ferânderde ’t dekôr: doe stonnen ’e frôly in ’e leegte fan ’e Froubuurtster súdhoek, in ’n kring om Jan hine, die’t leunde op ’n skep. En weer fiel d’r ’n kwartsy.

Douwe Zwart

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl