Bildtspraak

Fifi

Door de redactie van de Bildtse Post

Fekânsy in koronatiid, ’t worde ôns niet te moeilik maakt. Wij hoefden niet te wikken en te wegen, koades geel en oranje tunnander ôf te wegen, de fersekeringspepieren d’rbij, ni... In april trok de aigner fan ’t deur ôns boekte hússy-op-‘e-rúmte-in’t-midden-fan-nergens in Súd-Frankryk de stekker d’r sels út: se sâg ’t niet goedkommen met korona deuze seumer, annuleerde de boeking en stortte de sinten werom.

Fekânsy in aigen lând dus, ok foor ôns dut jaar. Doe’t wy de Haak om Luwt had hadden konnen wy al hest ‘We zijn er bijna’ beginne te singen; wij streken del in ’t Reestdal, op de grîns fan Drinte en Overisel. ’t Bungalowpark set in op rust, natuur, gyn aktiviteiten of speultúnnen (en dus gyn kines te drokdoen): presys soa’t wij ’t hewwe wille.

Stil waar ’t ok echt, meestentiids. Geritsel in ‘e bomen? Kyk, twee eekhoorntsys! Hoorde ik der ’n koalmesy? Ferrek ja, d’r sitte d’r dêr wel fier! ’t Nederlânse natuurskoan deed ôns Súd-Frankryk gau fergeten.

’t Enige dat wy der die week opfongen an geluud waren de buren. Se satten op rúmme ôfstand, maar ’t waar mooi weer en overdâgs at se bútten ’n burreltsy dronken konne wij se woord foor woord ferstaan. Ik sien ’t as ’n tekortkomming dat ik die stimmen fan dârden niet útsette kin: ’t komt bij mij binnen, ik kin d’r niks an doen. Toegelikertiid kinne je met inkeld wat flarden fan gesprekken en ferbeeldingskracht ’n heel levensferhaal úttekene fan deuze mînsen. Dut is wat wij opfongen:

Buurman en buurfrou hewwe ’n eerste huus in Wassenaar, en ’n tweede huus op dut groene, rustike bungalowpark. Dan hewwe je wainig reden tot klagen, likent mij, maar der docht buurfrou dúdlik âns over. Klage waar hur modus operandi. En dan niet over ’t weer, maar over hur man. Hij most ’t swaar ontgelde, se hakte deurlopend op him in en ’t gong de hele godgânse dâg deur.

‘Wat zullen we vanavond kijken? Voetbal?! Is er alweer voetbal op tv? Jij met je voetbal!’

‘Mijn vriendin had kanker in het bloed. Wat zeg je, leukemie? Nee, dat maak jij er weer van!’

‘A. Dat is niet zo, en B. Leg dat boek nu eens weg!’

’t Gong maar deur. Hij kon alleen even op asem komme at hur woede ‘m richtte op ’t hôndsy, Fifi. ‘Fifi! Wát heb ik nu gezegd? Ga daar eens snel vandaan! Hier wordt het baasje heel verdrietig van!’

Je motte niet stoke in goed huwlik sêge se wel ‘s, maar wat at dat stoken nou krekt de basis is fan dat huwlik? Baide hadden hur al lang dellaid hewwe bij deuze rôlferdeling: de aggressor en ’t slachtoffer, ooit - na wij annimme - liefdefol in de echt ferbonnen. Sij lilk en inhakkend, hij suchtend en steunend. Se sille niet de enigen weze die’t ’t op deuze menier ant de doad hur skaid úthouwe. Myn idee fan ’n gelukkig huwlik is ’t niet - maar wij binne dan ok niet troud.

Gyn een keer hewwe wij die week de buren sien. Inkeld de stimmen, ’n infalide-stikker op hur auto en de woorden die’t wy opfongen formden ôns beeld fan hur. De gelaatstrekken fan de razende frou, ‘t sweet op ’t foorhoofd en de wanhoop in de ogen fan de kônstant onder fuur lêgende man dochten wy d’r sels bij.

Ok Fifi, ’t hondsy, hewwe wij niet sien. D’r kwam alleen soa nou en dan wat gepyp en gemor fan over de haag. Maar ik durf myn hând d’r wel foor in ’t fuur te steken dat Fifi ’n klain blau helmpy op het. Fredestichter in ’n onoplosber konflikt. Degene die’t de klappen opfangt, der’t op ôfreageerd wort. En die’t d’r toegelyk foor sorgt dat deuze twee mînsen nag bijnander binne. Want at buurfrou Fifi niet had om hur woede op te botfieren, dan frees ik ’t ergste foor de buurman...

Gerard de Jong

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl