Bildtspraak

Guster

Door de redactie van de Bildtse Post

Guster gnezen wy nag om ’n goeie grap, maar dan ok echt ’n goeie grap en niet om ôfwaaid praat fan een of ândere simpele syl sonder goeie smaak die’t niet snapt hoe’t ’e wereld werkt.

Guster gongst naast my lêgen en saidest weltrusten en gâfst my ’n tút en waar dat kroanafirus nag niet ônder ôns en hoeden wy dat ferskriklike, niet noflike en nutteloaze môndkappy niet op en gongen wy naar ’t kefee wanneer’t wij dat wouwen. Maar dat waar guster.

Gusteroffen waarstou myn wekker en maaktest my wakker en stonnen wy baidegaar weer foor ’n nije dâg fol saken der’t wy dan nag gyn weet fan hadden. Maar avens praatten wy nander bij. Dou ferteldest dyn ferhaal en ik minent.
Dou haddest ’t over ’t ouwe bessy in ’e Beuckelaer die’t ’n woord brúkte fan foor ’e krisis fan ’e dârtiger jaren en ik fertelde over ’n klant die’t ’t Bildtse argyf besocht om saken út ’t ferleden út te soeken en dan ’e ândere week weer komme sou omdat-y oprecht entoesjast waar over ’t fait hoe’t ’t Bildt syn sakys foornander had. Dat waar guster.

Maar nou hè wy fan die idioaten ônder ôns die’t overal komplotten sien en die’t ’t loven in samenswerings as hobby hè (want se hè gyn serieuze hobbys). ’t Kroanafirus bestaat niet? O ni? Sil ik as ’n besmetteling even bij jou anwippe en krekt as Waling elf keer prúste? Halwizen die’t mene dat president Kennedy niet deur Oswald in Dallas doadskoaten is, maar smoord is in ’n Ligakoeky. Omkoalen die’t eerst skite in ’n kedootsy en dan nepfaiten bedinke om ’t likene te laten dat ’e maanlandings niet op ’e maan plakfonnen hè, maar in ’e achtertún fan ’e dochter fan Werner von Braun. Dikke soegen die’t sêge dat ’e eerdbol plat is en ossen die’t ’t goed fine dat 5G-sindmasten in ’e fik stoken worre.
Ik biim jou, krekt as in Star Trek linea rekta naar ’n swart gat en dan worre jou ferbij de waarnimmingshorison spagettyfiseerd, in sliertsys naar ’t sintrum trokken die’t in nag klainere partsys as kerndeeltsys útnander skeurd worre deur swaartekrachtseffekten die’t allenig de pakesêgers fan Einstein snappe souwen.
En dan ferdwine jou en al die ândere halve soalen in ’e nuldimînsjonaal punt soadat jou niet meer bestaan, of nag beter: soadat jou nooit bestaan hè, want in ’n swart gat ferdwynt ’t ferleden fan ’e ontkinner ok. Lekker pe. Jou hè nooit bestaan en der sil ’e history fan ’t heelal arig fan opknappe. Maar wêr waar ik in fredesnaam bleven?

Guster gongen wy nag tegaar na Luwt om nije kleren te kopen en dan even ’n burreltsy doen bij dat kefee met dat ferwêrmde terras der’t wy ’t over ’e rând fan ’n asbak met echte Liwadders hadden over nag echtere Liwadders.
Goenent fonnen dat guster alles beter waar, maar meskien kwam dat wel deurdat sij wat ouwer waren as ôns; kike deur ’n roestig knypbriltsy belimmert ’t sicht op tunworige saken. Die meester met ’t lange haar, hij wist ’t doe’t-y saai: ”Guster waar f’ndaag môrn en môrn sil f’ndaag guster weze.”

Guster, ”all my troubles seemed so far away, now it looks as though they’re here to stay”. Meskien ’n oubollige tekst, maar de melody! En dan halfweg de middelste acht die núvvere zjêznoat die’t sels Lennon – ’n zjêzhater bij útstek – och soa waardeerde. Dat konstou ok, guster.

Guster gâven wy nander ’t gefoel dat wy gelukkig waren en dat waren wy. Maar dat waar guster. Nou bist ’r niet meer. Guster miste ik dij, f’ndaag nag meer.

 Douwe Zwart

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl