Bildtspraak

Handsydrukke

Door de redactie van de Bildtse Post

Aigenlik sou ik ’n kritys stikky skrive over Frise namen op ’t Bildt, maar dat doen ik dochs maar niet in myn lêste kollum. Dat het te krijen met ’t fait dat de Bildtse Post ophout te bestaan. ’n Prot mînsen fine dut ferskriklik. Ik ok.

Alle abonnees sille de krant och soa misse. Om deuze mînsen dochs wat op te fleuren hew ik nou koazen foor ’n fleurig ferhaaltsy. Mocht de krant al bestaan blive, wat geweldig weze sou, dan komt die ândere kollum nag wel ’s.

Der gaan wy. Met ’n ploechy gongen wij op ’n saterdeg naar ’t dorpsfeest in St.-Jabik. Ni, niet Stjaasmet, al ston d’r al ’n tint. ’t Worde gesellig. ’t Leken op ’n bepaald stoit wel ’n bergetappe. D’r losten hyltyd meer kammeraten, werdeur at ôns ploechy almaar klainer worde. Utaindlik satten d’r nag twee mânly ‘foorút’ en most de ‘ritwînst’ wel tussen Sjak Schaap en mij gaan, want wij bleven ant ’t eand toe tegaar over.

Onderwilens spoelde ’t. Der wouwen wij fansels niet deur na huus fytse. Wij belden derom bij ’n huus an wer’t nag licht brândde. ’n Jonge frou deen open en, pertaal maakt deur wat biertsys, noadden wij ôns sels d’rin en nestelden wij ôns baidegaar op de bank. D’r satten nag ‘n paar persoanen. Wij kregen ’n flessy bier, al waar ’t de gewoanste saak fan de wereld. Neffens mij waren se helendal ferbouwereerd.
Tot ’t momint dat blykber ’t besef kwam met “Maar wij kinne jim helendal niet”, wat na ’n klain kertier said worde. Wij konnen niet âns as toegeve dat wij hur ok niet konnen. De beweunster sommeerde ôns om te fertrekken. Dat even later liepen Sjakky en Jantje weer deur de stromende regen. Ja, silig, h’n…

D’r waar nag maar een mooglikhyd: meskien dat Wiltsy Westra ôns thúsbringe wou. Dat werom na de tint der’t Wiltsy en syn perseneel drok doende waren om de boel skoan te maken. En dan komme deuze twee hampelmannen d’rin. Ik laai út wat d’r te rêden waar en froeg an Wiltsy at hij ôns meskien na St.-Anne rije wou.

Dat wou Wiltsy wel, maar deran waar al ’n foorwaarde ferbonnen. En die waar, Jan? Ik most handsydrukke met Gretha Westra. Die laai de skuddeldoek del en wij gongen teugenover nander bij de tafel sitten, denen de hannen innander en handsydrukke maar. Ik kin nou wel stoer sêge dat ik ‘t op myn slopst deen, maar dan sou ik lige.
Ik drukte út alle macht en sette flink wat kracht bij, maar ik kon ’t niet winne. Sterker (!) nag: ik ferloor meer dan terecht. Ik filesiteerde hur en wilens had Wiltsy de autosleutels kregen en brocht hij ôns keurig na St.-Anne. Wij mochten de hannen dichtknipe met soa’n man as Wiltsy. Bij mij sat de hând in elk gefal al dicht. Dat kwam omdat die nag seer daan fan de pyn fan ’t handsydrukken…

Jan de Groot

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl