Bildtspraak

Hondert inkikys

Door de redactie van de Bildtse Post

De dochter froeg lessen hoelang at ik al stikkys skriif foor de Bildtse Post. Doe’t ik saai dat ik dat al deed foor de geboorte fan hur oudste broer, rôlden hur ogen hest út ’t hoofd. Alles dat foor hur geboorte gebeurde, foelt foor kines faak as prehistorys.

Om mij niet soa oud te foelen, laidde ik hur fan ’t onderwerp ôf met de fraag: Sille wij ’s telle hoefeul kollums ik al skreven hew? En soa ontdekten wij dat dut myn hondertste stikky is. Nou sille jim meskien dinke: dat waren d’r negenennegentig tefeul!

Hondert inkikys in myn leven, maar ok in dat ôns opgroeiende kines, myn an Teletekst ferslaafde man en myn hippy-ouweloi. Maar dat waren in elk gefal nag frijwillige en min of te meer regisseerde anekdoates.

Ans waar ’t tidens deuze ‘lockdown’, werin at de kines weer ‘online’ lessen folge motte. Op ’n offen most de dochter bij twee lessen toegelyk weze, wat ferwarring en ferdriet opleverde. Om dat foor de folgende week te foorkommen, belde ik met meester.
Hij waar ’t d’r met eens, dat most niet nag ’n keer. Hij had alle kines ok ’n enkête stuurd, fertelde hij, soadat hij fan de kines sels hore kon, hoe’t se de lessen folgden en wat se graag âns hewwe wouwen. ‘Jim sitte, dink ik, metnander bij de keukenstafel,’ saai hij achteloas. ‘Fanoffen tidens de les docht ik naamlik dyn stim te horen.’

‘Dat meenst niet!’, is myn reaksy.

‘Ik docht, wie hoor ik nou nag?’ gaat de meester feerder. ‘En ’t bleek dat dyn dochter hur mikrofoan per ongeluk open staan laten had. Maar ik kin elkeneen ok op stil sette.’

At wij ’t gesprek ôfrond hewwe, krij ik weer ’n road hoofd fan skaamte. Wat hew ik allegaar said fanoffen? Om myn hart te luchten bel ik ’n fryndin op, die’t d’r heel hard om lache mot. ’t Gaat bij hur al krekt soa.

’t Is trouwens niet hele moeilik om te bedinken, wat ik said had bij de keukenstafel, omdat wij ’t in de ‘lockdown’-offens heel drok hewwe en die offens ok och soa opnander beginne te likenen. Waarskynlik waar ik de middelste an ’t útlêgen wat ’n skerpe en ’n stompe hoek is. Of waar ik de oudste Frânse woordsys an ’t overhoren in myn ‘steenkoale-Frâns’, soa’t hij dat noemt. Of ik froeg de middelste at hij ‘t al an tiid had had om wat te eten.
Of waar ’t die keer dat ik krekt heel hard lache most om wat dat de kines fertelden. Of meldde ik myn man dat d’r forse koffy waar. Meskien saai ik krekt tun de middelste, dat hij niet soa ônderútsakt sitte most achter syn kompjoeter. Of froeg ik de oudste wat syn folgende les is en at hij syn boeken al pakt het. Maar hoogstwaarskynlik froeg ik krekt in ’t algemeen at elkeneen ‘op stil’ staat.

At ik myn dochter d’r op anspreek, dat wij niet graag in die fijfentwintig ândere húskamers te horen weze wille, stelt se mij gerust. ‘De meeste kines sitte dos op hur aigen kamer of hewwe ’n koptillefoan op.’

En de middelste fan twaalf jaar fynt ’t allegaar wel fermaaklik. ‘Ach,’ sait hij skouderophalend, ‘hest temînsen ’n leuk onderwerp foor dyn hondertste kolum.’

Roosmarijn Andringa

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl