Bildtspraak

Koke

Door de redactie van de Bildtse Post

At d’r een ding is dat mij fan al myn eetlust berooft, dan is ’t wel koke. De komplete foorraad an mintale en fysike enerzy, die ’t ik hew wort deur koken folledig leegtrokken.

Alles an koken fyn ik ferskrikútealik: ’t koördineren fan handelings, ’t prepareren fan ingrediënten, ’t doen fan dingen op ’t goeie momint, ’t ôfstimmen fan saken, die’t opnander ôfstimd worre motte. Ik fyn ’t doadlik fermoeiend. En de logistyk is niet eens ’t slimste. ’t Is ’t eten. Met de hannen d’r in. Snije, doppe, breke, krúmmele, drukke, skeure, perse. Fiis hoor.

Froeger hew ik faak docht dat, at d’r ’n pil komme sou die’t eten overboadig maakte, ik die ogenbliklik nimme sou. Ik fon eten – laat staan koken – ’n gigantise tiidfergrieming. Ik begryp al helendal niet dat wij dat allegaar niet minder dan drie (!) keer daags doen. Alle dagen! Ik hoor jou sêgen dat ik dan fast niet lekker at. Te maklik: ik kreeg froeger heerlik eten. Mij is ok wel foorhouwen dat niet fan eten houwe op ’n gebrek an levensfreugde wiist, en úteandlik op ’n gebrek an selsliefde. Derop sou ik allereerst antwoorde: bitsy bot. Maar mocht dat waar weze, dan hew ik in elk gefal foorútgang boekt: ik sou ondertussen eten niet meer misse wille dat klaarmaakt wort deur ‘n ânder. Maar koke bliift problematys.

Dut is ’n serieuze hendikep, want ’t betekent dat ’t meest onmooglike momint fan de dâg om te eten is at ’t eten klaar is. Krekt as ândere gehendikepten fyn ik manieren om d’r met te leven. Janna, die ’t d’r wel fan hout, kookt feul faker dan ik. De diensten die ’t ik draai blive meestal beperkt tot ’t útfoeren fan de útterst spesifike (en dos nag regelmatig frustrerende) instruksys fan de ‘maaltijdbox’. ’t Idee derachter is dat bij de boks alles al útdocht, opskreven en foorselekteerd is, soadat gyn inkele gedachte weg hoeft te worren an ‘t eten.

Maar wij wete nooit wat ’t leven foor ôns in petto het. ‘t Is grillig, onfoorspelber, ondeurgrondelik as Gods wegen. En soa bleef ik – ik weet ok niet werom en wat mij dreef – na ’t NOS-journaal nag even kiken na de tillefizy.
En doe’t ik de ‘Kook mee met Max’-mefrou sâg, stuurde ’n onsichtbere kulinêre hând myn geest, fia de suurkoal die’t in ‘e koelkas klaar laai, na de folgende gedachte, eerst wat skrúttel, maar doe onmiskinber: ‘ja. Ja. Fansels. Hartige ‘kaiserschmarrn’ met zuurkool en spek’. Foordat ik d’r erg in had waar ik fastbesloaten: slordige Oostenrykse suurkoalstruuf? Ik maak dat.

Alle twifel waar weg. Myn handelings waren doelgericht, resolút, presys. Ik sâg skerper, ik hoorde beter. Ik herinnerde mij wat ik fergeten waar. Myn struuf lukte tè goed en most achterôf kûnstmatig slordig maakt worre. Soa foelt ’t dus, docht ik. Soa doen mînsen ‘t. Na de hoefeulhyd tiid die ’t d’r foor ston, serveerde ik ’t gerecht dat de bedoeling waar.

’t Risseltaat waar ’t selde. In ’t plak fan te eten keek ik appetijtloas na de slordige suurkoalstruuf, en sâg ’n adekwate refleksy fan myn gemoedstoestand. Kortdurend sublym, drekt weer ruïneerd.

Johan de Jong

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl