Flessepost

Meneer van Houten

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
Op donderdeg 7 april sturf Theodore van Houten. Van Houten skreef anderhalf jaar kolumns foor deuze krant, onder ’t alias Stedman. Hierbij ’n persoanlike herdinking an ’n besondere frynd.

Op ’n woensdegoffen gong hier op de redaksy de tillefoan. ’Luister eens: ik ben van plan om een huis te kopen in St.-Jacob. Alles is rond, maar nu hoorde ik gister van een buurman dat er iemand in dit huis is omgekomen. Ik ben niet bijgelovig, maar zou toch graag willen weten of er iemand is vermoord. Ik dacht: ik bel de lokale krant, die kan me vast precies vertellen hoe het zit.’
’Wie zei u dat u was?’
’Meneer van Houten.’
Tien menútten later belde ik werom.
’Er is inderdaad iemand in dat huis overleden. De bejaarde bewoner lag te slapen toen er brand uitbrak. Hij heeft geprobeerd het huis te verlaten maar viel van de trap en brak zijn nek.’ ’t Is even stil an de andere kant fan de lyn. ’Dus het was een val. Geen moord?’ ’Nee, zeker niet, het was een ongeluk.’ ’Gelukkig,’ saai-y, hoorber oplucht. ’Nou ja, niet gelukkig... Maar het was geen misdrijf dus. Dat is voor mij voldoende.’ Ik saai ’m dat-y altyd kontakt opnimme kon at-y hier weunde. ’n Paar dagen later belde hij: ’Ik woon hier, kom eens langs!’

Twee dagen later sat ik op ’n sonnige frijdegoverdâg bij ’m in ’e tún, an ’t alkoholfrij bier, syn favoryt. ’t Huus waar nag ’n binde, maar hij liet trots de foto’s en filmposters fan syn beroemde akteursdochters sien, die’t al wel an de muur hongen. Maar as allereerste had-y ’n nije trapleuning installere laten. ’Wat die arme man hier overkwam, van de trap lazeren, zal mij niet gebeuren,’ saai-y, met syn tipys grinnikenwilens-’ t-bloedserieus-is. ’t Klikte. Twee weken later had Theodore ’n kolumn in deuze krant. Binnen de deur ’msels strak oplaide regel dat elke  kolumn presys 150 woorden telle most, skreef-y over syn nije leven hier. Hij deed dat folstrekt oprecht: hij keek niet del op de mînsen hier, wat westerlingen nagal ’s doen wille at se eenkeer de Ofslútdyk overstoken binne.
Hij ferbaasde en won ’m faak en graag op. ’n Ritueel waar geboren: elke woensdeg, at de krant út kwam, nag rúkkend na gloor fan syn weeklikse swimbeurt, slofte hij op smirge leerzen  myn kantoor in, om tegaar de krant te bepraten. Of, beter: hij bepraatte, bemompelde en bekritiseerde de krant, en ik mocht lústere.

Syn sôndens gong forig najaar hard achterút. D’r waren nag drie dingen die’t-y graag wou in syn leven, saai-y mij. ’t Eerste waar met dochter Carice werom naar ’t Skotse Edinburgh, der’t syn wuttels laaien. Dat is gelukkig nag gebeurd. ’t Tweede waar walfissen swimmen sien. En ’t dârde waar ’n toverlanteernfoorstelling houwe, hier op ’t Bildt. Omdat-y te syk waar dut  sels te regelen, froeg-y mij dut leste te organiseren. In ’t motorenmuseum fan mesinefabryk Meijer an ’e Ouwe- Dyk gâven syn frynden novimber forig jaar ’n foorstelling. ’t Worde ’n groat súkses. Theodoremost na de pauze na huus, hij waar op, maar ik  sâg ’n folmaakt tefreden man de deur út sjoelen.

Sommige mînsen hoewe je niet lang te kinnen om se goed te kinnen. D’r ontston gau ’n hechte fryndskap met deuze besondere man, die’t ik niet fergete sil.
’Waarom wil je eigenlijk walvissen zien zwemmen?’ froeg ik op ’n dâg.
’t Waar even stil.
’Tsja,’ - grinnik - ’waarom niet walvissen?’

Uw reactie


Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl