Bildtspraak

Obstakel

Door de redactie van de Bildtse Post

Groate hoefeulheden haast hewwe bij mij sorgd foor ’n hoogontwikkeld fermogen om mooglike obstakels op tiid te herkinnen. Auto’s op driehondert meter, ouwe wifys in ’t midden fan rôltraptreden, meskien wel op oranje springende stoplichten - leer mij se kinnen.

En niet alleen eksterne obstakels: wat dinke jou fan ’t wegstoppen fan ‘n broadsy dat je kope (skeelt weer tiid bij de lunch) bij de koffy op ’t stasjon met de pinpas die’t niet út de beurs te krijen is fanwege je hannemoffen die’t je niet úttrekke kinne omdat je de handen fol hewwe met koffy en ’n broadsy? Soks motte je plenne. Om 't nag niet eens te hewwen over ’t fait dat haast sels ’n serieus obstakel is, dat je dus foorkomme wille. Derom is ’t beter om alles altyd heel flug te doen, want dat ferklaint de kâns dat je laat binne, en derdeur haast krije.

Goed, soa sien ik dus, onderweegs naar ’t folgende belangrike onderdeel fan myn bestaan, de bus stoppen bij de bushalte (en dat betekent dus aansen - let maar op - leeglopen). Flak naast de stoep der’t ik drekt overhine lope mot. Der gaan de deuren al open. Dut is dus nou ‘n probleem. Ik floek op de toepaslike manier (’t onferstaanber, en onhoorber foor ânderen tussen je lippen deur ontsnappe laten fan wat grommerigs) en begin mijsels fragen te stellen. Eerst onbegryp: wat hew ik deen om dut te ferdienen?
Dan groeiende ferontwaardiging: dut past in ’n hele reeks fan soortgelikense onrechtfaardigheden die ’t mij maar overkommen blive! Anbeland bij onfersneden paranoia (wie of wat sorgt d‘r foor dat...?) blykt ’t nag feul erger dan ik docht: ik sien letterlik honderten (foor myn gefoel) mînsen de bus út rôlen en de hele stoep as ’n útdijende inktflek in beslag nimmen. Foordat ik d’r erg in hew, is ’t al te laat. Ja hoor: ik mot wachte.

’t Duurt even, maar dan sien ik ‘t. D’r is wat met de groep. D‘r is ’n begelaider bij. Een foor een helpt se de passazjiers de bus út. Allegaar binne se soa ongelooflike blij. Wat is dut, de busrit fan hur leven? Nou krekt sien ik de hele groep, en - aindlik - de (meer en minder dúdlike) ferstandelike beperkings. Se binne blij met de bus, met ’t útstappen, met nander, met de stoep, met ’t hele ritueel. Inenen staan ik stiller dan ik al ston.
Feul meer adem dan ik docht in mij te hewwen, ferlaat in één sucht myn liif. Ik foel wat in myn búk. Wat krekt belangryk leken, staat nou as ’n útputte bokser toitelig teugen de touwen. At de begelaider dan ok nag luud fraagt at idereen de sjeffeur bedanke wil, hou ik ’t niet meer. Knock-out. Ik foel tranen opkommen in myn ogen at ik sien hoe ’t kollektyf de bus útswaait, roepend: “dank u wel chauffeur!”

David Foster Wallace beskreef (in Dit is water) dat de konstante útdaging fan ’t bestaan (en sels de hele reden om d’r niet ’n eand an te maken) d‘r in lait om niet hyltyd fast te sitten in wat hij noemt je ‘standaardinstelling’. Om - hoe moeilik ’t ok is - niet dat ândere, onsichtbere, út ’t oog te ferliezen; datgene der ’t allegaar om gaat. Meskien wete je dat je ferloren binne at sels je aigen tranen alleen nag maar obstakel binne.

Johan de Jong

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl