Bildtspraak

Onaindig

Door de redactie van de Bildtse Post

Op ’e Groate Markt in Brussel sat ’n stel op ’n terras te praten. ’t Waar ’n núvver gesprek. ”Witte wyn” saai de man. ”Harde wyn” fulde de frou an. ”’n Oalyfant loopt niet op oaly.” De frou knikte en pareerde met: ”Een kyn sit in ’n sirkel. Twaalf kines sitte in ’n kring.” An ’n tafel feerderop – anderhalve meter – lústerde ’n dikke Belg met kraaloochys met en docht: ’n storm in ’n glâs wyn.

Bitsy, feul, meer, meest, meester skriift krytsy op ’n bôrd. Is ’t ’n dambôrd? Ni, ’t is acht bij acht. Je geve acht en nimme negen. At je negen achtersteforen skrive, staat d’r weer negen. (Soks doet regen niet.) Da’s 99 en at je dat op ’e kop sette, staat ’r 66 en at je ’n 8 langút lêge, dan krij je ’t teken foor onaindig.

Piter J. Kebof waar op dut stoit in Brussel. Der waar ’n kongres over onaindighyd. En ’t waar drok in ’e stâd! Je konne over ’e koppen lope. Pyt waar roppig, maar hij most eerst ’n hotel fine foor ’n slaapplak, want ’t kongres waar niet in een dâg bekeken. Maar alle loazjeminten waren folboekt. Hij worde moe. ’t Lopen ferswaarde in slinteren en syn maag knorde. Hij wou dat-y thús bleven waar. En doe ston-y inenen foor Hotel Onaindig en hier waren nag kamers frij. Hij d’rin.

’n Kreas frommes in ’n bêzje mantelpakky ston achter de baly. Pyts ogen gleden over hur linkerborst; se hytte Aly. Sij most eerst even bij hur baas infermere doe’t-y om ’n kamer froeg. Dat duurde niet lang. Se kwam werom met ’n misterieuze glimlach op hur gesicht en saai: ”Jou hè geluk. Wij hè elkeneen een kamer opskuve kinnen. Kamer een is nou frij. At jou hier eventsys tekene wille.”

Pyt waar nag maar krekt op syn kamer of Aly fan ’e baly klopte op ’e deur. Ut naam fan ’e direksy speet ’t hur och soa, maar d’r waar krekt ’n bus met gasten ’t perkeerterrain opdraaid. ”Wij hè fortdalik dârtig kamers noarig. Elkeneen wort fersocht dârtig kamers op te skuven. Jou nije kamernummer wort nou 31.” Pyt kon fansels niet waigere. Foor him waren ok gasten opskoven, dus pakte hij syn koffer. De gang krioelde fan ’e mînsen met môndkappys. Hirken hirken, wat ’n drokte. Na ’n hutsy waar ’t weer rustig. Maar niet lang, want der waar Aly alweer an ’e deur.
D’r waar ’n tsjaarterflucht land; at idereen 328 plakken opskuve kon! Op een fan ’e hogere ferdiepings liep Pyt ’n gang in met ’e kamernummers 3.187.345.696 ant en met 3.187.345.744. Dut is ’n gekkehuus, docht-y bij ’msels. Gunter sâg-y Aly staan. Sij waar drok doende anwizings an gasten te geven en lústerde andachtig doe’t-y om opheldering froeg. ”Wij perbere ’t elkeneen naar ’t sin te maken. Dut hotel is part fan ’e Hilbertketen die’t gyneen ’n kamer waigert. Soalang at alle gasten ôns anwizings opfolge en deurskuve, is d’r altyd plak foor nije gasten.” ”Altyd plak?” froeg Pyt stomferbaasd. ”Maar wat gebeurt ’r dan in fredesnaam met die aarme mînsen in ’e lêste kamer?” ”Met die gasten fynt niks akeligs plak,” saai Aly met ’n misterieus glimlachy. ”D’r is gewoan gyn lêste kamer.”

Pyt docht na en ferstoorde de lange stilte met ’n sucht. ”Sille wy tegaar wat ete, want ik rammel fan ’e honger?” Aly fan ’e baly knikte en se begreep ’m doe’t-y hur op ’n terras op ’e Groate Markt dúdlik maakte dat-y niet naar ’t kongres gong. Hij sou in ’t plak derfan ’n stikky skrive foor ’e Bildtse Post over syn núvvere belevenissen in Brussel. An ’n tafel feerderop – anderhalve meter – lústerde de dikke Belg met kraaloochys met en docht: ’n storm in ’n glâs wyn.

Douwe Zwart

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl