Bildtspraak

Op rais

Door de redactie van de Bildtse Post

Deuze week waar ik met ‘n jonge frou in New York. Al fan hur eerste woorden ôf twivel ik over hur geselskap. Se lykt d’r plezier in te hewwen om mînsen te sjokkeren met hur skerpe tong.

Se foelt hur niet begrepen in hur humor, die’t na myn mening nagal beledigend is. Mot se nou echt de hele tiid fulgêr taalgebrúk útslaan, dink ik faker as een keer. Ik snap niet dat soafeul mînsen fan hur sjarmeerd binne en ik dink dat ik dat ok niet soa norig hoef te weten. Na ‘n paar dagen hew ik genog fan hur en ferroil hur geselskap foor ‘n foor mij nag onbekinde Italiaan in ‘n berghutsy in de ferlaten Alpen.

Ik kom der heerlik tot rust tussen ‘t geskarrel fan de beesten en ‘t in kaart bringen fan de omgeving. Ik overdink hoe ongerept at de netuur d’rút siet, wilens at je d’rop lette at de mînslike hând d’r toch te sien is. Ik foel mèt met de twifel fan myn nije Italiaanse frynd at hij ‘n groentetúntsy anlêge sil of niet. Ik leef mèt bij ‘t finen fan ‘n op storven na doad jong feugeltsy. En lúster naar ‘t liet dat de man singt foor ‘n marmotteburcht.

Ik mot drekt an ôns hait dinke. Die kin deuze Italiaan fast ok wel waardere. Ons hait hout ok fan de netuur, eensemens in geselskap, mezyk in de búttenlucht. Ik kin ‘t niet late en stuur him ‘n foto fan myn nije fiinst.

Na 156 bladsys nimt de Italiaan ôfskaid en beslút ik feerder te raizen na bekinder terrain. Ik rais even met ‘n groep frynden met deur Midden Aarde. Der mot ik hyltyd an dinke, nadat ik ‘n hutsy leden ferskenen film over ‘t ontstaan fan die wereld sien hew. Omdat ik d’r al eerder weest hew, bring ik alleen ‘n besoek an myn favorite plakken, totdat ik myn folgende raisdoel bepaald hew.

Kies ik foor Oast-Europa in de 19e eeuw, geef ik ‘t maisy in New York nag ‘n kâns of sil ik toch maar ‘n moord oplosse in Londen?

Roosmarijn Andringa

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl