Bildtspraak

Skep

Door de redactie van de Bildtse Post

Dat ik myn dienstplicht ferfulle most, is gyneen in myn kundekring ontgaan. Ik kin d’r altyd, al sêg ik ’t sels, smaaklik over fertelle. Nim nou dut ferhaal: na myn oplaiding in Hollandse Rading as hospik (’n bêsten een, maar dan al betúltsys) kwam ik in Steenwyk. At ik niet op oefening waar as ‘geneeskundig krijger’ (jawel) dan gong ik elke avend na huus.

En at wy op de keserne waren, dan ferfeelden wy ôns deur de dâg faak doad. Dut betekende dat wy gau ’s in de kantine an ’e rôze koeken of frikandellen satten. Offens al an ’e frikandel waar gyn útsondering, kin ik jim fertelle.

D’r ston altyd een fan ôns groepy op ’e útkyk. Die waarskoude ôns at d’r een fan hogerhând ankwam. Waar dat ’t gefal, dan stoven wy fia de achterútgang na búttenen en fluchtten wy naar ôns onderkommen. Dan waren wy, op ôns menier, drok an ’e gang. Soa ok die ene keer. Maar ik kon op dat stoit even niks fine. De sersjant kwam d’r in, keek om him hine en ontdekte dat ik niks an ’t doen waar. Overboadig froeg-y mij wat ik deen. De loochise fraag derna waar wat ik fan doel waar om te doen. Op ’e nij haalde ik de skouders op. Doe froeg-y mij wat ik der dan deen. Dat fon ik aigenlik de beste fraag fan de drie. Hier wou ik wel antwoord op geve: “Wer mot ik âns hine?” En drekt most ik an die keer met Piet J. Keizer dinke die’t de bâl achter syn aigen kiper Marten Dijkstra skoat en deuze opmerking plaatste doe’t Marten him froeg werom hij dat deen.

Gau werom na de sitewasy, want ’n sersjant hout niet fan wachten. Hij stelde foor om de skep te forven die’t der hong. Overboadig knikte-y na de skep, krekt as sou ik niet wete wat ’n skep waar. Ik sâg him an en brocht d’r teugenin dat ik die skep twee dagen leden krekt forfd had. “Soa”, docht ik, “die sit en niet eens in aigen goal…” Maar de sersjant waar hierfan niet ônder de indruk. Hij gâf mij ’n opdracht (in ’t leger hyt soks ’n befel) wer’t ik fersteld fan ston. “Wat sait die harlekijn nou?” Ik most dan maar even ’n blik ôfbyt hale om de forf fan de skep te halen en dan de skep maar op ’e nij te forven. Nou mot ’t niet botter worre!

Maar goed, ’t ferstând op nul en de skep maar weer út- en derna weer anklede met dat skattige legergroen.

Soa gong ’t d’r an toe, mînsen. De soldaten fan doe hewwe jim allegaar flink wat sinten kost sonder dat wy feul en nuttig werk deden.

Och, achterôf had ik dienstplicht waigere motten, want deur myn dwarsighyd doe hew ik ’t mij sels niet maklik maakt. Maar an ’e ândere kant: at ik waigerd had, dan hadden jim dut waargebeurde sprokysferhaal hier ok niet leze kinnen.

Jan de Groot

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl