Bildtspraak

Soasjaal

Door de redactie van de Bildtse Post

Gedwongen soasjale isolasy is makliker foor de een dan foor de ânder. Dat het niet alleen te maken met hoe groat at je huus is, of at je ‘n tún hewwe, of dat je al of niet alleen weune (allegaar relevant), maar ok met hoe soasjaal at je sels sonder de isolasy al waren.

Doe’t mij lessen froegen worde of’t ik mijsels as anty-soasjaal beskou, wou ik fansels fortendaliks protestere. Anty- wat dan ok fon ik niet goed klinken. Toegeven, ik hou over ’t algemeen niet fan groepen – jaregen, fesys, ensf. Maar ik staan wel graag foor de klas. Ik hou niet fan útgaan. Maar sit wel graag in de kroeg. Alleen doen ik dat nooit. Okee, ik haat groate groepen, massa’s en drokte. Maar alleen raize ok. Sels wat beleve, fyn ik doelloas at ik d’r niet ’n ânder over fertelle kin.

Over ’t algemeen bin ik heel kontint om alleen te wezen. Set mij maar in ’n hoeky del met ’n leptop en ik rêd mij wel. Maar ik merk nou dat ik dat niet goed thús kin. Ik weet niet werom. Te feul ôflaiding, gyn konsintrasy. Dut waar altyd al wel soa, niet foor niks bin ik altyd op soek na hutsys om ’n paar dagen (alleen) in te ferbliven om rustig werke te kinnen. ’t Ofstand-houwen doet mij nou onferwachts myn kantoor missen. Dut is ok weer gyn groat psycholoochys raadsel; soadra at een je fertelt dat je wat niet meer mâge, wort ’t inenen ’n stik antrekliker.

Soadoende bin ik al met al blij met de legere straten, de rustiger netuurgebieden en de legere diken (foor soafeer at ik al bútten kom), maar bin ik ok opnij ferliefd worren op de kollega’s die ’t ik niet meer sien, en mis ik ’t bútten de deur werken feul meer dan dat ik docht had. Ik mis fral ’t gefoel fan sichtberhyd, ’t aktiveerd worren deur de blik fan de ânder. Nou’t dat ’t niet meer mâg, bin ik d’r elke dâg weer fan overtuugd dat ik enorme bergen werk fersette kinnen had at ik op kantoor weest had. Maar ja... Dat is fansels helendal niet ’n manier om mijsels foor de gek te houwen, soa’t je soms heel blij weze kinne met ’n goed ekskús om ’n útnoading niet annimme te kinnen der’t je dos al gyn sin an hadden: “o wat spitig! Ik waar soa graag gaan, maar helààs niks an te doen...”

Hoe dan ok waar ik lessen och soa blij doe’t ik weer ‘s ’n ekskús had om na kantoor te gaan. ’t Waar inderdaad fijn om te werken. Maar at ik eerlik bin, waar wat mij ’t meest befiel... de stilte.

De ouwe Griken hadden de term sterèsis foor iets dat aktyf metdoet deur d’r nou even niet te wezen. Dat klinkt ingewikkelder dan at ’t is. Dink an een die ’t jarenlang ’n snor draagt en die op ’n goeie dâg ôfskeert. Dan kinne je niet ophouwe met te kiken na de ontbrekende snor op de kale bovenlip. Ik loof dat ik myn kollega’s fral in theory mis, en dat ik se ’t meest waardeer at se d’r niet binne. At de meest antreklike aigenskap fan je kollega’s hur ôfwezighyd is, klinkt dat, soa mot ik bekinne, inderdaad frij anty-soasjaal. Late wij derom sêge dat de ideale kollega een is, die’t d’r wèl is, befoorbeeld krekt achter ’n dichte deur.

Johan de Jong

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl