Flessepost

Spion

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
”Ik loof dat ’t hier is,” saai B. Wy stonnen stil foor de deur fan ’n oud gebou. Ik keek na bovenen. Fierkante rútten, glâs-in-load. ’n Imposant bouwerk út de tiid fan de Amsterdamse School. Recht boven ôns, drie ferdiepings hoger, sat onder ’n ôfdakky ’n stang. Op die stang satten ses duven. Myn blik gong starig fan driehoog ôf na de tegels der’t wy op stonnen, wachte tot de deur open gong. De tegels waren besmeurd met duvestront. Wy stonnen presys in de baan fan ’t ’skot’. Wy deden stappys tebek.

B.’s nichy bleek letterlik drie hoog achter te weunen. ’t Duurde derom inkele menútten foordat se bij de deur weze kon om open te doen. Wy deden nag ’n stap achterút, en stonnen onderwilens drie meter fan de gevel ôf te wachten tot die deur opend worre sou. Ik keek nag ’s na bovenen, angstig. At die duven ôns onderskite wouwen souwen se dos wel ’n menier fine. ’Wat staan jullie daar zoet!,’ saai ’n froutsy dat foor ôns lâns liep. Wy mosten d’r om lache. Ik wees na bovenen, B. laai út dat wy half op ’e dyk stonnen fanwege de duven. ’Oh die duiven! Ja, dan zou ik maar uitkijken!’ Gnizend liep se feerder. De deur gong aindliken open.

B.’s nichy studeert al ’n jaar of fijf geneeskunde in Amsterdam. ’t Enige dat herinnert an hur ôfkomst is hur sachte, Maastrichtse ’g’. Foor de rest is se een en al Amsterdamse frijhyd blijhyd, weunend as ’n prînses in dut rommelige, mooie anti-kraakpand, glimlach baiteld op hur gesicht. Jong en de hele wereld ’n oester die’t wacht tot sij de parel d’r útplokt. Hur broer waar d’r ok. Dat is d’r een. Al froeg útflogen en fligen bleven: Studeert in Amerika, werkt bij de Wereldbank, op Cyprus weund, ’t groate geld sien maar der op útkeken en syn hart folgd. Hij kin niet âns. Nou weunt hij in Teheran, der’t-y ’n trânsportbedriif helpt internasjonaalfoet an ’e grônd te krijen. Legio kânsen,  nou’t ’t westen de sanksys tun Iran opskort het.

’t Is ’n wereldwize grapmaker. Ik mot oppasse, sait-y, want hij sou soamaar ’n spion weze kinne. Foor Israël, of Iran. En hij sou ’t ok écht kinne, dink ik. Maar foor ’n spion ferlangt-y tefeul naar ’t universele: liefde, ’n hússy tegaar, kines (”babies!”, soa’t syn sussy ferrukt skruwt). ’n Paar jaar leden waar syn femily besorgd: hij had ’m bekeerd tot de islam. At-y maar niet radikalisere sou. Maar dat deed-y niet. ’t Geeft ’m inkeld rust sait-y. Soa’t yoga ’m rust gâf. Of roke, der’t-y nou met stopt is. In Teheran wacht syn fryndin op him. De femilys binne al akkoord, en hij het de segen fan syn mim kregen: se wille trouwe. Dut besoek an syn sus, in dut anti-kraak-kloaster, is ’t enige momint dat hij nag het om openlik te twifelen over at ’t wel ’n goed idee is, trouwe. Wij geve him dy rúmte – ’Twifel! Nou kin ’t nag!’ – maar hij nimt ’t d’r niet echt fan. Hij weet allang wat hij wil. Al is-y d’r nag wat ferlegen met, onder dat harnas fan die sjarmante glimlach en de grappys.

’t Nichy lait na twee foortreflike gangen út dat se prebeerd hewwe de stang weghale te laten. ’t Kin wel, maar dan kost ’t se ’n klain fermogen. De duvestang blyft hangen. Bij ’t ôfskaid dout de broer my ’n bakky dadels in ’e hannen. ’Helaas komen ze uit Saoedi-Arabië’, sait-y d’rbij a’t ik ’m ’n knuffel geef. ’Maar misschien spioneer ik wel voor Saoedi-Arabië.’ B. pakt myn êrm, en na ’n heerlike aven stappe wy baide de nacht weer in. Over myn linkerskouder kyk ik nag even na bovenen. De stang is leeg. De duven binne útflogen.

Uw reactie


Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl