Bildtspraak

Súkses met ferhuzen. Danke

Door de redactie van de Bildtse Post

“Wete jim meskien wie’t ’t huus fan Coos van Kooten kocht het?” Hest elkeneen an de koffytafel skudt ’t hoofd. Maar een persoan weet ’t: Jan de Groot het ’t kocht. Jan de Groot… Jan de Groot… En derna komt de ferwachte fraag: “Jan de gimmestyk- en kaatsman?” De man skudt ‘t hoofd en sait: “Ni, Jan de foetbâl- en Bildtse-taalman.” 

En atstou ’n huus koopst, beste lezer, dan gaat ’t an, h’n. Komst in ’n achtbaan terecht. ’n Prot mînsen herkinne dut. Wat komt der ’n drokte achter weg… Man, man, niet te loven en wat mij angaat: he-len-dal-niet-leuk. Soa nou en dan kreegst d’r súvver spyt fan ’n huus kocht te hewwen. ’De glâns fan ’t euforisme fan ‘t halffolle glâs ferândert gau ’s in ’t halflege glâs.

Wat komt d’r ongelooflik feul bij te sien. “Weetst dat d’r ok ’n fersekering bij mot nou’tst ’n huus kocht hest?” (sucht) Welja… De buel krijt wèèr teugenwyn. En werom mot ’n taksasyrapport in de goedighyd hest € 500 kosse!? Ik kin der niet bij. En gaan soa maar deur. Gelukkig hew ik ’n prot steun an Paulus Akkerman en Ronald Riemersma. Sij slepe mij d’r deur. Der bin ik hur och soa dankber foor.

Maar ’t binne dus betiden krekt die stokken in de Ted de Braak-sjo: d’r komme hyltyd weer nije dingen út de lucht fâlen, maar wer? En fral in die sifers en bedragen bin ik helendal niet thús, omdat sifers en sokssoawat mij nooit intresseerd hewwe.

Dan de adreswizigings. Dat skynt maklik te wezen. Nou, toekomstige ferhuzers… Echt niet. Bij ’t ene bedriif lukt dùt niet, bij ’n ânder dàt niet. ’n Foorbeeld: “Wat is uw abonneenummer?” Gyn idee. “Weet u uw abonneenummer niet? Stuur uw e-mailadres.” Rissultaat: “Uw mailadres komt niet in onze administratie voor.” (sucht) En soa gong ’t met feul digitale ferhuuswizigings.

Maar goed, even deur de Granny Smith hine bite en dan krijst d’r heel wat foor werom. Temînsen, soa praatte elkeneen mij moed in. En dat kreeg ik ok! Want doe’t ik een keer te stoel en te bank waar in ’t nije huus, foelde ik mij krekt soa gelukkig as al waar ik as enige deur Dionne Stax útkoazen om met hur út te eten te gaan.

Hoe dan ok: ik ferhuus nag maar een keer in myn leven en dan kom ik ’n stik klainer te weunen: in ’n kist met ses plankys. “Nou, nou… Mot dat nou soa mâl? Wilst der nou met aindige?” (korte stilte) “Mînsen”, soa sêg ik rustig, “der aindigt ’t leven foor elkeneen ommers met…” Maar jim bedoele fansels dat de kollum niet soa lugúbber aindige mot.
En der hewwe jim gelyk an. Fan ‘e seumer, at wij de korona hooplik dagsaid hewwe, dan hou ik ’n fesy foor myn femily en kunde. Maar nim dan sels al wat eten en drinken met, at jim wille, en lever de bontsys maar bij mij in. Die betaal ik dan wel. Want met ’n nij huus bin ik ’t soa starigan wel wonnen om te betalen…

Jan de Groot

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl