Bildtspraak

Ut de boom fâlen

Door de redactie van de Bildtse Post

Ik hew ’n ferslaving. Die kost niet soafeul en de gesondhyd het d’r ok niet fan te lijen. Alhoewel... Ik  sil ’t maar opbychte, ik bin gek fan de omstrúnwinkel. In gewoane taal de Kringloop. Der is alle keren wel  wat nijs te sien.

Om te herkinnen, soa fan: Ja, dàt had ôns mim ok en bep... Maar d’r is ok ’n prot nij goed en heel apart  spul. Ik kyk mij faak de ogen út. Soms is d’r wat dat ik krekt brúkke kin, soms is d’r wat der’t ik  echt ferlet fan hew. Meestal is ’t gewoan kike. Maar wer’t ik altyd op út bin, binne korfys. Niet te   klain, niet te ondiep.
Ok weer niet goent der’t 70 pônd rapen in kinne. Ni, flinke korfys der’t ’n ain in broede kin. En dàt is nou  presys de bedoeling. In ’t foorjaar komme hier tientallen ainen ’t hiem op. Se wille hier in de hagen en bomen ’n plakky hewwe om aaies te lêgen en die út te broeden. ’t Binne wilde ainen.
Temînsen, se likene allegaar op nander. Brúnne ainen en gewoane irken. Se komme alle jaren, want se binne hier sels  ok útbroeden. Wij kinne nander. At ik begin te praten flige se niet fort. ’t Is sels al ’s ’n keer gebeurd, dat  d’r een teugen ’t rút, dat tot ônderen toe loopt, ston te tikken. Soa fan: ’Wer blyft myn korf! Silst die ok ’s even in de strúk sette hier?’
Doe’t ik die teplak set had, kroop-y d’r dalik in. Ainen binne feul snoader as  at wij dinke. En derom skaf ik korfys an. Want na ’n jaar bútten in weer en wyn binne se fergaan.
Hier lope ok ’n prot hinnen los om. Op dut momint 24 en ’n haan. Die hinnen lêge de aaies ok in de korven. At de ainen d’r nag binne, motte se, aigenwiis at se binne, ok in deselde korf. Dan lait alles  deurnander en komme d’r ’n week eerder as de ainepiken, hinnepiken omdel rúggelen. Die komme  dan in de pikestolp. Meestal lêg ik de korven op ooghoogte in ’n strúk of ’n boom. Maar een had ik in  de hagedoorn te hoog delset.
Doe’t ik even kike wou, at d’r ok ’n hinne-aai in laai, gong ik op de  houtene stoel staan om beter kike te kinnen. De stoel klapte innander en ik klapte boven op die harde,  houtene stoel. Dat waar meer as gewoan AU. Ik had kneusde ribben en dat doet niet ’n bitsy seer.
Die  nachts bin ik met de kleren an op bêd gaan. ’t Waar te pynlik om alles út te doen. Derna hew ik ’n paar  dagen met ’n stok lopen. Bij elke beweging kreune. Most na de dokter, waar ’t adfys. Foto’s make late. Dat hew ik allegaar niet deen. Kneusde ribben en ok stikkene ribben is niks an te doen, dat wist ik wel.
Maar gewoan deurheukere en ’t worde starigan beter. Na fijf weken saai ik: Ik foel niks meer, nou kin ik wel weer op ’n stoel staan gaan om te kiken at d’r ok aaies in de korf hoog in die  oom lêge. Maar Anton saai: Dat hoeft niet, ik hew al keken. D’r lait niks in en alle hinnen binne fan ’e lêg want se binne an ’t ferferen.’

Simy7*

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl