Nieuws

Bilkerts en azc’ers ontmoeten elkaar bij Haring en Hummus

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
’In Nederland mag je zijn wie je bent’

Door Gerard de Jong - ”Ik ben uit Iran gevlucht nadat ik me als moslim tot het christendom bekeerd had. Ze wilden me daarvoor vervolgen. Ik kon niet meer blijven.” Achterin eetcafé De Smâle Kant vertelt een Iraniër over waarom hij nu al acht maanden op het azc in St.-Anna woont. De andere bezoekers hangen aan zijn lippen. Sommige fluisteren hen die geen Nederlands of Engels kunnen de vertaling in.
De man heft zijn handen omhoog en ademt in om iets te zeggen, maar laat ze weer zakken en ademt uit. Even stil. Dan, geroerd: ”Dat is het verschil. In Nederland mag je zijn wie je bent.” Er klinkt een soort ongeloof door in zijn woorden. Andere aanwezigen - mensen uit Irak, Syrië, Eritrea, Tadzjikistan en Oezbekistan, en het Bildt – knikken instemmend. Dát is het.  Dat is het verschil tussen daar en hier. Vriendinnen De Haan en Postma hopen dat hun ontmoetingsproject de banden tussen het dorp en het azc verstevigt. ”Niet alleen door vanavond bij elkaar te zijn, maar we hopen dater duurzamere banden ontstaan,” aldus Janneke de Haan.
De nieuwsgierigheid naar de ander komt van twee kanten. De Bilkerts willen graag weten waar men vandaan komt, waarom ze zijn gevlucht. En hoe het wonen op het azc is. Andersom zijn er veel vragen over de landbouw, het schoolsysteem en studeren, en hoe je werk kunt vinden. ”De drang om werk te finen of te studeren is soa groat bij deuze mînsen,”  zegt Jan Faber. ”Maar se mâge helendal niks.” Als de aanwezigen aan elkaar gekoppeld worden komen de persoonlijkere verhalen los. Bij iedereen valt op dat men zo graag wil delen en vertellen. Door De Haan en Postma bedachte vragen (’Wat kunnen vrouwen beter dan mannen?’, ’wat doet je aan vroeger denken? of ’hoe romantisch ben je?’) zijn aanzetjes, maar hier en daar ontvouwen zich snel persoonlijke verhalen. En dan blijken de verschillen tussen mensen in essentie niet te bestaan. De vrouwen noemen zich iets romantischer dan de mannen, de geur van een aardappel of Iraaks kruid doet aan vroeger denken. En dat vrouwen beter kunnen multitasken dan iedereen, daar is iedereen het over eens - de mannen incluis.
”’t Kultuurferskil kinne je maklik overhine stappe,” zegt Dirk Lemstra. ”Ik begryp niet dat d’r soa’n groate buffer, soa’n ôfstand is tussen ’t dorp en ’t azc. Die mînsen weune hier, se hore hier. De goed bedoelende meerderhyd wort overskrúwd deur ’n minderhyd. Die minderhyd is niet represintyf. Derom bin ik hier, dat wil ik útdrage.” Aan het eind van de avond zijn de  eerste individuele afspraken al gemaakt. Zij leert haar Tzadjikisch volksdansen, andersom zal ge’rock- ’n-rolled worden. Alle deelnemers krijgen bovendien een notitieblokje mee. Om ideeën voor de volgende keer op te schijven. Want kennismaken gaat verder dan beleefd handjes schudden.

Uw reactie


Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns