Nieuws

De week van de zorgondernemer Gea Oevering

‘Boeken en tijdschriften in de koffer: eindelijk even rust’

Door de redactie van de Bildtse Post

Week 11 sinds het begin van de coronacrisis, het elfde deel van het dagboek van zorgondernemer Gea Oevering van NBS De Parrebeam uit St.-Annaparochie. Dit keer over verrassingsgebak, “een beetje slim nadenken” en een weekendje weg.

Even gezellig buiten zitten

“Maandag werd er een lekkere oranjekoek bezorgd. We zijn een beetje verbaasd. De bezorger kijkt op een klein briefje en kan nog net van de afzender een voornaam ontcijferen. We kennen wel iemand met deze naam. Bij de koffie smaakte het heerlijk.
Vervolgens de vrijwilligster met deze voornaam geappt en bedankt voor het gebak. Wel nog even gevraagd of er soms een speciale reden was dat ze ons wilde verrassen. 's Avonds appt ze terug: Ze gunt ons het gebak van harte maar.... het gebak was niet door haar besteld! Meer mensen kennen we niet met die naam of wat er maar enigszins op lijkt. Maar wie het ook voor ons heeft besteld… Het was heerlijk!

Simon Theo heeft een oud Fries boekje. Hierin staat ook een advertentie voor Verzekeringen. Verzekering “voor brand, schade, ongelukken, dienstmeiden…” Voor dienstmeiden? Daar kun je dan natuurlijk alles bij bedenken. Een bewoonster noemt: “Ja de feint sliep dan aan de ene kant van de hooizolder en de meid aan de andere kant”. Maar iemand anders zei: “Nee hoor ze hadden allemaal een eigen (slaap)kamer. Sommigen sliepen ook thuis.”
Als je dan aan het bedenken bent waarom je je “voor dienstmeiden” moest verzekeren moet ik inwendig wel lachen dat iedereen het alleen over slapen heeft (of niet). Maar misschien was het ook wel nodig voor als ze iets zouden breken uit bijvoorbeeld de oude servieskast. Daar zou ik mij ook wel iets bij kunnen voorstellen. Want als ik naar mijn collega's kijk en zie en hoor hoeveel dingen er tijdens het werk kapot gaan.. En dan hoor ik nog niet eens alles. Vooral servies en keukengerei moet het bij ons ontgelden én staafmixers. Hoe ze dat weer voor elkaar krijgen weet ik ook niet? Vraag ik verder ook maar niet naar…

Ja, en dan is daar eindelijk de aangekondigde verruiming op de regels. Eindelijk mogen we weer in zeer beperkte mate de bezoekregels ietsje verruimen. Maar… Hier zitten nog wel heel veel beperkingen in. En dat moet eerst allemaal uitgewerkt en geregeld worden. Maar toch, het begin is er! We proberen dit ook weer goed te regelen maar ook hier geldt weer: We kunnen het niet alleen. Alleen samen kunnen we het aan.

De uitspraak van Rutte: “Vermijd drukte en blijf een beetje slim nadenken” is ook iets wat ik vaak noem bij verschillende situaties. Ik houd soms het idee dat sommige mensen niet (slim) nadenken bij wat ze doen of zelf nieuwe regeltjes bedenken of (gedeelte van) regels op een zelfbedachte manier uitwerken/toepassen. Hoe bijzonder!

Het wordt gelukkig ook weer wat rustiger op de IC-afdelingen. Het zou fijn zijn dat dit even zo zou blijven en het IC-personeel de tijd krijgt om even bij te komen, even kunnen evalueren, even niets. Of zelfs er even tussenuit. In de krant zie je ook dat diverse hotels e.d. dit aan dit personeel aanbiedt. Hoe mooi! In diezelfde kranten lees je ook het plan om het aantal ic bedden structureel te verhogen naar 1700. Een groot deel van het personeel vindt dit niet wenselijk. Vooral door personeelstekort én om de kwaliteit van de zorg te kunnen waarborgen.
Maar ook hier zie je dat door meedenken soms een andere opzet wordt besproken. Een IC-verpleegkundige verzorgt tot nu toe 1 patiënt. In de afgelopen weken moest 1 verpleegkundige soms 3 of meer patiënten verzorgen. Nu wordt ook onderzocht of de “normale” verpleegkundige handelingen ook door “niet-IC-verpleegkundigen” kunnen worden gedaan. Maar het is niet alleen een vraag “kan dit”, maar ook van “moet je dit willen” én “is het verstandig”. En natuurlijk is er onder de “normale verpleegkundigen” ook een personeelstekort. Het moet ook niet het verschuiven van een probleem worden. Als ik dit schrijf vind het vreemd om te spreken van “normale verpleegkundigen”.

Ik durf wel te zeggen dat als je nu verzorgende, verpleegkundige of een specialistisch verpleegkundige bent: Iedereen wil de patiënt de beste zorg leveren en niet maar half én iedereen wil ook wel iets tijd hebben om de client/patiënt wat beter te leren kennen, het verhaal achter… te weten, even tijd hebben om een hand op de schouder te leggen als dit nodig is.
Dat is ook het mooie van het verzorgende vak. Dan kan ik net als bakker Nico (in de Stienser) spreken over: It “fantastyske berop”, dat wy hawwe. Want wy kinne wat foar ús klanten betsjutte. Ek, en foaral, yn dizze tiid. Dingen, dy’t in oar bliid meitsje. Dat makket, dat ik myn wurk opnij mei nije eagen besjoch. Dat ik wer besef, dat wy oaren helpe kinne, om troch dizze krisis te kommen.”

Net zoals je dan bij ons op De Parrebeam even tijdens de koffie een gesprek met de bewoners kunt hebben. Vragen hoe het nu met hen gaat. Of ze nog vragen hebben over het een of ander. Zoals ook deze week dat een collega zegt: “Jullie zijn al drie maanden aan ons overgeleverd.” Waarop door een bewoonster lachend wordt geantwoord: “Ja, net bêst!” “Maar als we ziek waren geworden was het nog erger voor ons geweest”. Ook de hulp die wij van de bewoners krijgen: Aardappels schillen, was opvouwen, helpen in de tuin… Het is gewoon mooi om te zien hoe we het met z’n allen blijven doen. Door deze tijd komen.

Ja, volhouden en door deze tijd komen. Na veel twijfel, maar ook na advies van velen toch het besluit genomen om ook zelf even tot rust te komen, even een weekendje weg. Weg uit de drukte en even echt rust en tijd voor privé. En hoewel je alles op dit moment moeilijk los kunt laten, hebben de adviesgevers wel gelijk. Je moet het ook vol kúnnen houden en weer energie opbouwen om er weer tegenaan te gaan.

En ondanks de blijvende twijfel (een wat dubbel gevoel) is het heerlijk om tijdens het mooie weer een bungalow aan een meer te hebben omgeven door bos. En mensen die mij kennen, weten dat ik echt ‘gjin rêst yn it gat haw’ en ook op vakantie veel fiets en wandel (wegens voetklachten de laatste jaren iets minder). Maar ik heb voor dit weekend een paar boeken en tijdschriften in de koffer gedaan en heb er echt zin in. Rust!”

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl