Nieuws

De week van zorgondernemer Gea Oevering

‘De spanningsboog tussen de strenge regels en behoefte aan vrijheid houdt iedereen scherp’

Door de redactie van de Bildtse Post

Week 14 van de coronacrisis, en Gea Oevering van NBS De Parrebeam worstelt met het evenwicht tussen de strenge regels en de behoefte aan vrijheid.

Door Gea Oevering -  Nu de versoepeling van bezoek redelijk goed geregeld is en ook goed loopt is het gelukkig weer even rustig, denk je… Als men tenminste niet op het idee kwam om eerder dan afgesproken nog meer te versoepelen. En aan de ene kant is dit natuurlijk prachtig maar aan de andere kant mogen instellingen/locaties zelf ook meer bepalen. Maatwerk wordt dat dan genoemd. Ook worden bepaalde kleine dingen ook weer verder aangepast. Allemaal dikke documenten. Maar als je dit dan leest en iets van pagina 4 niet klopt met de regels op pagina 2 en ik aan de bel trek, hoe verbaasd ben je dan dat er wordt gezegd dat we dit dan maar via maatwerk zelf moeten bepalen. Wat bij de ene instelling/bewoner wel mag of kan mag/kan bij de ander (nog) niet. En wie zijn wij dan om dat te bepalen? En wie mag dat al de anderen en families en personeel gaan uitleggen? Hoe moeilijk, en bizar.

Jurist - Dit is gewoon voor niemand meer duidelijk. En hoe moeilijk is het uitvoeren dan? Natuurlijk geniet je weer dat alles weer opener wordt, dat alles weer meer op het oude begint te lijken. Maar toch: Het gevoel, toch wel angst dat er maar ergens één iemand tussen hoeft te zitten die het virus heeft, die onze bewoners, ons personeel besmet... De kans is hier rondom ons gelukkig klein. Maar als straks de grenzen weer open gaan, mensen op vakantie gaan? Steeds meer mensen de regels aan hun laars lappen omdat "het hier wel meevalt"?

En als je dan ook hoort dat er (in Ferwert) familie van bewoners een jurist inschakelen? Iedereen doet zijn uiterste best om de regels voor iedereen zo goed mogelijk toe te passen, de bewoners van zorginstellingen zo goed mogelijk te beschermen, al maanden lang. En misschien gaat het dan niet helemaal volgens andere regels, maar soms word je ook genoodzaakt om snel te beslissen/te handelen. En dan toch een proces aan de broek krijgen? Hoe bizar!

De angst loslaten - Ben ik té angstig, niet reëel? Moet ik ook weer meer vertrouwen krijgen? Zelf ook weer meer ondernemen én bovendien méér genieten? Genieten van de mooie momenten? Dat mensen weer meer kunnen wandelen/fietsen. Dat vrijwilligers weer mee kunnen helpen, dat het personeel het daardoor weer wat rustiger krijgt? Zo moeilijk (om de angst los te laten). Toch probeer ik het.

In het begin van de week ben je hier erg mee bezig, gevoel heen en weer geslingerd te worden. Omdat ik deze dagen ook nog wat last had van een kleine medische ingreep, was ik denk ik niet de prettigste persoon die er op De Parrebeam rondliep. Maar omdat alles goed loopt en het administratief ook wat rustiger is komt er ook wat een rust en vertrouwd gevoel bij me op. Met dat ik voor mezelf al had besloten niet meer met je te laten zeulen/”de poot stijf te houden”, je niet meer te laten gebruiken én dat je ook meer zelf bepaalt wat er wel of niet gebeurd (maatwerk toepast bepaald door het gevoel dat je bij een bepaalde situatie hebt) merk je ook dat je wat meer tijd en rust voor jezelf krijgt.

Het zullen denk ik een paar lastige weken worden, vooral als er heel vaak kleine veranderingen doorgevoerd worden. Dit is, voor ouderen, soms moeilijk te begrijpen (én voor sommigen ook moeilijk te onthouden). En als je bepaalde regels zelf al niet begrijpt hoe leg je dit dan uit? We zullen het toch ook hierbij weer met z’n allen moeten doen, en na blijven denken hoe je in bepaalde situaties het beste kunt handelen.

Nu genoeg hierover! - Want wat kun je dan dankbaar zijn dat je weer mag fietsen of dat je weer naar de Prúlhoek mag lopen. Onze bewoners zaten niet gevangen maar ik kan mij wel voorstellen dat sommigen dit gevoel wél hadden. Sommige bewoners waren ook gewend er dagelijks even op uit te gaan. Dat kon nu ca 3 maanden niet. Maar, ze zijn nog wel gezond! En toch ook al gebruind door de zon omdat men wel buiten op het terras kon zitten. Dit in tegenstelling tot bewoners van andere instellingen. En ze zijn ook niet vereenzaamd omdat we "als gezin" in De Parrebeam hebben geleefd. Blij en trots dat we, met z’n allen, in maart deze beslissing hebben genomen.

Volgens een hoogleraar wordt 1.5m nooit normaal “omdat we te weinig angst hebben voor Corona”. Ik denk ook dat mensen die het in hun omgeving hebben meegemaakt (door werk of privé) de ernst van de situatie beter inzien dan anderen, vooral diegene die er maar op los leven, de regels aan hun laars lappen. Dan denk ik ook wel eens: “Waar doen we het allemaal voor”? Of “Waar hebben we het deze maanden allemaal voor gedaan?”

Bosje bloemen - Zoals al gemeld was vorige week de kapper geweest. Hoe verbazend is het dan dat een bewoonster (alweer) graag de krullers erin wil hebben. Wat blijkt? Ze wil netjes verschijnen bij een afspraak bij een specialist! Ook omdat deze specialist al een paar keer heeft gezegd dat “sinds ze op De Parrebeam woont het te zien is dat ze daar goed verzorgd wordt”, “ze beter in haar vel zit”…Hoe mooi!

Tijdens de gesprekken onder de koffie hebben we het deze week vaak over bossen bloemen. De vraag wordt gesteld hoe vaak een man zijn vrouw een bos bloemen moet geven. Dan merk je ook dat hier veel verschil in is. Sommigen zeggen: “Elke week”, waarop anderen zeggen: “Nee, dat wordt te gewoon, dan maar 1x per maand”. Simon Theo wordt hierdoor wel wat in verlegenheid gebracht. Maar gelukkig zegt een collega dat zij eigenlijk nooit een bosje bloemen van haar man krijgt. Als dan een andere (normaal stille) bewoonster zegt: “Als het maar met liefde wordt gegeven”. Kunnen alle mannen/echtgenoten denk ik weer gerust ademhalen. Hoe lief!

Spelletjes - Als er op een ochtend, omdat sommige bewoners bezoek hadden, iets minder mensen aanwezig zijn bij de dagverzorging, worden er eens weer wat andere spelletjes op tafel gezet. Spelletjes die men 1 tegen 1 moet spelen (Vier op een rij, Pisa) En wat kun je dan ook genieten door te zien hoe fanatiek men nog kan zijn of hoe men de tegenstander toch ook helpt met goede raad. En we zijn ook verbaasd hoe slim men nog is om het spel te kunnen winnen.

Als een bewoonster denkt dat ze zelf al (zonder begeleiding) naar de Prúlhoek mag lopen, zegt Simon Theo (die in de tuin bezig was) tegen haar dat dit alleen maar met begeleiding mag. Als ze dan wat begint “te pruttelen” biedt hij aan om met haar even te lopen. Nadat ze dit toch even gemeld heeft bij de collega’s en ze weer voor bij het fietspad verschijnt, merkt Simon Theo op dat het toch niet gaat… Voordat mevrouw weer tegen gaat stribbelen zegt hij: “U heeft uw jas scheef dichtgeknoopt, ik wil wel met een netjes aangeklede dame over straat.” Ze geeft hem lachend, groot gelijk en nadat alles weer netjes was zijn ze samen heen en weer de Prúlhoek gegaan.

Versoepeling - Volgende week gaat de versoepeling weer verder. Overal in het land wordt per locatie gekeken wat wel en niet mogelijk is. Per locatie wordt het maatwerk: Wat kan er versoepeld worden, is daar ruimte voor? Is daar personeel of een vrijwilliger voor, voor het organiseren, voor de schoonmaak achteraf? Wat zijn de gevolgen? De versoepeling komt in een stroomversnelling (tenminste als het virus niet weer meer uitbreekt). Maar dat moet je wel heel zorgvuldig doen. Stap voor stap. Want het virus ligt altijd nog op de loer.

Maar wat is het dan heerlijk dat we nu kunnen zeggen dat er vanaf volgende week weer meer mensen op bezoek mogen komen (nog wel op afspraak en wel met 1.5m afstand), dat de vrijwilligers weer mogen komen, dat er weer kan worden gefietst en gewandeld. Er wordt een groot beroep gedaan op ieders eigen verantwoordelijkheid. Dus houd vol en zet door!

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns