Nieuws

De week van zorgondernemer Gea Oevering

‘Extra inzet om bezoekjes van familie mogelijk te maken loont’

Door de redactie van de Bildtse Post

Week 13 van de coronacrisis, en Gea Oevering van NBS De Parrebeam weegt in haar dagboek de voors en tegens van de versoepeling, maar is blij met de nieuwe bezoekjes, van familie én van de kapper.

Een verrassing voor de jarige; de familie op bezoek

Sinds de versoepeling zie je de discussies ook weer oplaaien. Ook omdat de versoepeling bij verschillende zorginstellingen heel verschillend wordt toegepast. En natuurlijk zit je zelf ook vaak met de vraag en gedachte hoe je de regeling naar de zin van zoveel mogelijk mensen uit moet voeren. De voors en tegens tegen elkaar afwegen. “Natuurlijk is het risico op corona groter als we meer of vaker familie ontvangen, maar tegelijkertijd is het ondenkbaar dat we de komende maanden geen extra bezoek toestaan. Soms is contact met de kinderen belangrijker dan in afzondering leven.” Ja, hoe waar! Maar ook weer angst dat het virus door de versoepeling toch weer snel toe zal slaan. Het blijft gewoon heel moeilijk, voor ons, voor de bewoners, voor de regering, voor iedereen!

Pinkstermaandag: Ik zie toch deze dag veel fietsers, motoren en solexen voorbij komen. Deze laatsten zagen er echter niet zo uit dat ze – hoop ik - de Elfstedentocht reden, maar bijvoorbeeld een op-de-camping-gehuurd-ritje... Anders wordt het echt een voor hen heel moeilijke, lange tocht, en voor de anderen een gevaar op de weg.

En ondanks het vrije pinksterweekend, komt er toch weer veel op je af. En waarom mensen het dan toch nodig vinden ons te bellen, te storen? Zelfs ’s avonds nog. En waarop de meeste anderen dan zouden zeggen: “Dat doe je toch niet”. Bepaalde mensen blijven dit blijkbaar nog heel normaal/vanzelfsprekend vinden... Hoe bijzonder!

Als je daarom dan toch even boos wordt en je een tijdschrift dichtslaat zie je nog net een spreuk voorbij komen: “Een van de belangrijkste dingen in het leven is de kunst om kalm te blijven.” Hoe bijzonder, denk ik alweer lachend, en de boosheid is dan ook weer voorbij. Het weekendje weg heeft me toch meer goed gedaan dan ik eerst dacht.

’s Middags gewoon toch even de tijd genomen om met het mooie weer even lekker in de tuin te zitten. Alleen jammer dat toevallig nét op dat moment de zoon van een collega het nodig vindt om op het weiland naast ons met een tractor het gras te gaan maaien of op te schudden en door droogte en oostenwind alles over je terras stuift. Ja dan mopper je (inwendig) toch wel even op die collega… Nee, zij kan er natuurlijk ook niets aan doen, en niet weten dat ik net even lekker wil zitten/genieten/rusten (maar verder is ze echt wel lief hoor).

Weer even later word je gebeld door een zoon van cliënt uit de zorginstelling waar mijn vader woont en gevraagd hoe ik over bezoekregeling denk. Hij wil met meer mensen “in opstand komen” tegen, in zijn ogen, beperkte versoepeling en tegen de directie en zoekt hiervoor lotgenoten/medestanders. Misschien heeft hij op bepaalde punten echt wel gelijk, maar ik weet ook hoe moeilijk het is om een en ander goed te organiseren en hoe moeilijk het is om het alle families naar de zin te maken. En hoe verantwoordelijk je je voelt. Voor bewoners, voor personeel. Dus was hij bij mij niet aan het juiste adres.

Ik kreeg deze week op bepaalde momenten toch een brok in m’n keel bij het zien van oud-bekende beelden: De kapper is weer binnen. Allemaal weer prachtige geknipte en gekrulde kopjes én krease mannen! Ook ontroerend om te zien dat zowel bewoners als hun bezoekers emotioneel zijn bij hun eerste ontmoeting. Yes, hier doen we het ook weer voor! Extra inzet om deze bezoeken mogelijk te maken.

Het grootste gedeelte van de families is dankbaar. Dit in schril contrast met die paar mensen die het niet eens zijn met de regels en dit ook kenbaar maken: “se doge hjirre net” of “se binne net wiis”, “met al die strenge maatregelen die we aanhouden.” Sa jammer!

Je herkent dit ook in de berichten in de krant over dat de druk in het algemeen op zorginstellingen heel hoog wordt. Boze en zelfs bedreigende telefoontjes of mails. Wij kunnen alle regeltjes ook niet beargumenteren. Willen dit ook niet. Besteden die tijd liever aan de bewoners. Ook de vragen van mensen waarom bepaalde regels rondom versoepeling zijn ingesteld en waarom niet op een andere manier. Net alsof wij deze regels allemaal hebben ingesteld.

En als je dan eens, in een bijzondere situatie een uitzondering wil maken, iemand tegemoet wilt komen, met nog wél 1.5m regel en je dan nóg een grote, brutale mond moet incasseren. Hoe bizar! Maar nee, we houden vast aan de blije gezichten, en de complimenten die we krijgen, de bezoekjes die tot nu toe prima verlopen.

En? Deze week ook weer een verjaardag. Ook voor deze bewoonster er natuurlijk weer een bijzondere dag van gemaakt. Net doen alsof er ’s middags 1 zoon op bezoek kwam (de vaste bezoeker) maar aan het eind van dit bezoek had een groot gedeelte van de familie zich op het grote terras verzameld. Na het officiële bezoek mevrouw gevraagd om op het terras te kijken. Ze had bij de thee al een hele grote doos met bos bloemen ontvangen.
We vertelden haar dat er op het terras nog een groter cadeau was bezorgd. Hoe blij én verrast was ze toen ze al haar kinderen zag die voor haar zongen. En zittend op een stoel onder de parasol (tegen de regen) werd er ook nog even tijd genomen om even met mem en beppe bij te praten. Hoe mooi!

Je merkt ook dat het voor iedereen lang duurt. Té lang?! Voor bewoners is er nu de versoepeling. Maar voor de verplegenden/verzorgenden is het nog wel doorzetten. Maar wat zijn we trots dat ze het volhouden, dat ze er zijn voor onze bewoners. Nu ook weer nadat het bezoek weggaat. Dat is dan toch weer een moeilijk moment.
Ook de onduidelijkheid of het niet goed begrijpen van de versoepeling van regels. Uitleg en begrip zijn dan ook zo belangrijk. En dan kan ik wel zeggen dat ik, juist ook op die momenten, de zorg een fantastisch functie vindt in de ouderenzorg. Dat ik trots ben op het zorgende gedeelte van het vak. Zoals een bloggende verpleegkundige ook zegt: “Het is een eer, om dichtbij mensen te mogen komen wanneer ze op hun kwetsbaarst zijn.” En dat wil ik ook tegen ons personeel, maar ook tegen alle anderen in de zorg, haar woorden doorgeven: “Blijf trots op je vak, blijf altijd leren, vooral ook van elkaar!” Want je helpt anderen, je cliënten en je team het meest door altijd het beste uit jezelf te halen!

Een week vol spanning, vreugde om weerzien en tranen van ontlading. Het gaf mij, ons toch ook weer een boost: Hier doen we het voor! En ook weer het verlangen dat alles weer normaal zal zijn. Wel een nieuw normaal denk ik. In artikel in de kranten en op tv herken je zoveel. Je staat niet alleen. Maar je moet er wel goed mee om (kunnen) gaan want ook ik merkte dat dit anders niet vol te houden was. Iemand zegt hierover ook: “Je moet op een gegeven moment terug naar een langzamer tempo.” “Je leeft toch vaak op adrenaline. Het is op een bepaalde manier verslavend. Juist daarom is het van belang dat je ook op het juiste momenten grenzen stelt, jezelf tot de orde roept. Je moet soms afstand nemen om te ontspannen zodat je het werk kunt volhouden.” Hoe herkenbaar!

En wat doet het je dan goed om zoals in afgelopen week weer andere, bekende mensen in De Parrebeam bezig te zien, bezoekers en bewoners zo dankbaar en vaak ontroerd te zien. En wat doet het je dan goed dat deze week zo goed is verlopen én dat je net weer een mail hebt verstuurd waarin je kan aankondigen dat we de regels nog verder kunnen versoepelen. Hoe mooi!

De jarige!

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl