Nieuws

Gea Oevering vertelt over een week als zorgondernemer

‘Hoe vaak zullen we nog ‘hoe bizar?’ of ‘hoe waar!’ zeggen de komende tijd?’

Door de redactie van de Bildtse Post

Gea Oevering runt samen met haar man Simon Theo de woonzorgvoorziening De Parrebeam in St.-Annaparochie. Ze vertrouwde haar ervaringen en gedachten over deze eerste ‘coronaweek’ toe aan het papier, en deelt het met de lezers van onze krant.

Verjaardag vieren, op gepaste afstand van elkaar.

Wat een week. Je ziet de berichten op tv. Het lijkt eerst nog een ver van mijn bed show maar de ernst van de situatie dringt snel door. Elke dag komen er updates en worden er maatregelen ingesteld. Voor de bewoners, het personeel maar ook voor de familie en mantelzorgers. En dan, ja dan moeten wij voor De Parrebeam in St.-Annaparochie, die altijd voor iedereen haar deuren open heeft te staan, bezoektijden instellen…

En al een paar dagen later gelden deze alleen nog voor "noodzakelijk" bezoek. Ja maar wat is noodzakelijk bezoek? Bezoek dat de was brengt of de krant, of bezoek dat na vakantie zijn ouder direct even wil zien, bezoek dat zelf wil zien of het echt wel goed gaat met mem? En wie bepaalt dan wat noodzakelijk is? Het bezoek zelf? Wie zijn wij dat wij dit moeten bepalen? Maar het gaat wél om de gezondheid van onze bewoners én ook ons personeel maar daarmee ook tegelijkertijd de gezondheid van de hele Parrebeam. Met zo'n besmettelijk virus zijn de gevolgen niet te overzien.

Strenge maatregelen - En dan donderdagavond. De regering bepaalt: de deuren moeten op slot. Geen bezoek meer. Geen familie meer die langs komt. Ouders worden ‘gescheiden’ van hun kinderen. Wie had zich dat kunnen voorstellen dat dit nog eens zou gebeuren. Kinderen en mantelzorgers die bijna alles nu in onze handen moeten leggen…

En dan ook nog te bedenken dat de noodzaak van deze strenge maatregels o.a. komt doordat mensen zich niet houden aan de eerdere maatregels, die denken dat het allemaal wat meevalt, geen afstand houden, "gezellig" met het gezin erop uit trekken, files voor Zandvoort, nog naar feestjes gaan of zelfs nog organiseren.... Hoe bizar!

Verjaardag - Maar stel dat een bewoner de komende tijd ziek wordt...en de kinderen/familie/mantelzorgers niet mogen komen om deze dan te troosten, te knuffelen, te verzorgen. Alleen door het raam kunnen zien hoe het gaat maar niets of heel weinig kunnen doen. Nu nog maar niet aan denken…

Want vandaag is het feest. Er is een bewoner jarig. We proberen er met z’n allen een mooie dag van te maken. Taart bij de koffie, zelfgekozen verjaardagsmenu met pannenkoeken en warme rijstepap. Dan even rusten (met volle buik). Een uurtje later maken we mevrouw Kuperus voorzichtig wakker. Want de familie heeft een verrassing. Ze komen buiten voor het raam met vlaggen, toeters en bellen een serenade geven. Mevrouw vindt het zo mooi. Ze is er “even raar van”.

Op het tandvlees - Je ziet iedereen genieten. De voordeurbel gaat. He wat jammer. Als ik de deur open doe is er een familielid van andere client die de krant brengt maar ook even wil melden dat hij het beslist niet eens is met hoe alles gaat. Terwijl hij flink tekeer gaat tegen mij hoor ik dat ze op het terras nog bezig zijn met de serenade. Hoe bizar!

Je merkt dat je door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen én doordat je niet weet wat je de komende weken nog te wachten staat, op je tandvlees loopt. Gelukkig kunnen we tijdens het theedrinken met trekzak-muziek voor de jarige weer genieten van de bewoners, hoe die dit weer waarderen en ondanks alle maatregelen toch weer even genieten.

Als mevrouw dan aan het eind van het feest zegt: "Zo'n verjaardag heb ik nog nooit meegemaakt", denk ik weer. Hoe waar!

Ook tijdens de gezamenlijke momenten die we gelukkig nog wel hebben, merk je dat sommige bewoners het allemaal begrijpen maar sommige ook nog niet. Uitleg blijft nodig. Ook als iemand hardop meldt dat “nu de boel op slot zit zij als bewoners HET niet meer zullen krijgen”. Dan rijst bij mij ook de vraag: Zijn deze personen door hier het Corona-virus "HET" te noemen toch ook angstig/bang voor wat het virus kan veroorzaken? Net zoals jaren geleden (en nu soms nog wel) kanker "K" werd genoemd?

Ik houd mijn hart vast wat er de komende weken ons nog staat te wachten. Wij zijn er klaar voor (hoop ik). Maar hoe vaak zullen we nog zeggen "hoe waar", "hoe bizar", "hoe…"? Voorlopig gewoon ons best blijven doen voor momenteel “ons gezinnetje” op De Parrebeam.

Gea Oevering

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl