Nieuws

‘Ik word gedragen, dat is zó bijzonder’

Door de redactie van de Bildtse Post

Zes jaar geleden kwamen ze hier te wonen. Geliefden Kitty en Henriëtte verruilden de ‘gehaaste en verhardende’ Randstad voor Ouwe-Syl. Vanaf het allereerste begin voelden ze dat ze op een heel bijzondere plek terecht waren gekomen. “Wij, twee vrouwen zonder kinderen, altijd op de fiets met twee hondjes in de fietsmandjes, werden meteen geaccepteerd zoals we waren. Vaak zeiden we tegen elkaar: ‘We gaan hier nooit meer weg.’ Nu is Kitty plotseling overleden en ervaar ik de gemeenschap waarin ik opgenomen werd, nog veel sterker.” Henriëtte schrijft nu, twee maanden na het grote verlies van haar Kitty, een eerbetoon aan het Bildt en haar bewoners.

Kitty en Henriëtte en hun hondjes Woutert en Swaentje, op de laatste foto die van hen beide gemaakt is. (foto: Mark Moed)

Door Gerard de Jong - “Wat de mensen hier gewoon vinden, ervaar ik als heel bijzonder. En dat verdient, vind ik, in het zonnetje gezet te worden. Bijgesloten brief is een poging deze bijzondere plek en zijn bijzondere bewoners te beschrijven. Vanuit het perspectief van de ‘vreemdeling’ die zich opgenomen voelt in de gemeenschap, vooral nu haar een groot, persoonlijk verlies heeft getroffen. Zie dit stukje als een eerbetoon en als dank van mijn kant. Hopelijk heeft u ruimte het een keer te plaatsen. Een hartelijke groet.”

Was getekend, Henriëtte van der Vliet. Stil van deze mail besluit ik Henriëtte te bellen. Ze doet graag haar verhaal: de 60-jarige is oud docent Nederlands. Samen met haar Kitty verhuisden ze zes jaar geleden naar Ouwe-Syl. Beide wilden weg uit Rotterdam. “De samenleving verhardt daar, dat voelde niet prettig meer. Kitty wilde eerst niet, ze had haar werk nog. Maar op een dag kwam ze thuis en zei ze dat ze ontslag ging nemen. Binnen een halfjaar woonden we hier.”

Het was de warmte van de mensen die hen verraste. Overrompelde, haast. “De mensen die hier wonen vinden het allemaal maar gewoon, merk ik. Maar ik ben verbaasd en blij verrast, al zes jaar lang, door de warmte en belangstelling van de mensen hier. Ik ben op andere plekken geweest in mijn leven, en daar was het echt anders.”

Ze voelden zich direct thuis. “Het was een warm bad. Kitty was hier ook erg actief. Ze deed aan volksdansen, zat op de breiclub. We konden gewoon zijn wie we zijn.”

Tot het afgelopen september plots mis ging. “Kitty (72) was kerngezond, er was helemaal niets aan de hand. Tot ze op een ochtend bijna door het huis wankelde. Binnen twee weken, na een tijd op de intensive care, was ze dood. De artsen weten nog steeds niet wat het was.”

Het grote verdriet kan niet weggenomen worden, maar Ouwe-Syl en de dorpsbewoners maken het wel draaglijker, vertelt ze. “De mensen om mij heen zijn zo goed voor me. Ze hebben het gras gemaaid, onze hondjes opgevangen, toen Kitty in het ziekenhuis lag ons gebracht en gehaald... Met Sinterklaas had ik pakjes aan de deur. Iedereen staat om mij heen. Als ik de hondjes uitlaat ook: er is oprechte belangstelling, mensen nemen de tijd voor me. Ik word gedragen. Dat is zó bijzonder.”

Wat haar treft is dat het voor de buurtbewoners de normaalste zaak van de wereld lijkt, zegt ze. “De mensen zijn verbaasd over mijn verbazing hierover! Maar ik ervaar dit zo enorm. Dus moest het er gewoon uit, als dank aan iedereen hier die zo aardig is en mij helpt. Daarom heb ik een brief geschreven aan de Bilkerts. In deze verschrikkelijk moeilijke situatie voel ik me door hen toch niet alleen, en dat is echt heel bijzonder.”

Lees hieronder de brief van Henriëtte van der Vliet: 

‘Ik ben dankbaar dat het grootste verlies dat mij kon overkomen, mij op het Bildt overkwam’

Ruim zes jaar geleden streken we neer op het Bildt, afkomstig uit de buurt van Rotterdam. ‘Maar waarom hier? Hebben jullie hier familie wonen of vrienden?’ vroeg een verbaasde medewerker van de woningbouw.

Nee, dat hadden we niet. We kwamen naar het noordelijke, Friese land met z’n tweeën, zonder kinderen, familie of vrienden in de buurt. In het westen woonden we onder de rook van Rotterdam. Hier ademden we de schone, frisse lucht diep in.

De auto ging de deur uit en we verkenden alles op de fiets. Overal hoorden we het gebrom van grasmaaiers. Wij kwamen uit een wereld van asfalt en steen. Het klonk ons als muziek in de oren. En voor het eerst aten we groenten en aardappelen, afkomstig van het land en de moestuinen rondom. We ontdekten allerlei ‘stalletjes’ langs de weg waar bijvoorbeeld ‘sipels’ werden verkocht voor weinig geld dat we in een glazen potje konden gooien. We konden het nauwelijks geloven.

Niet alleen werd kleingeld weer belangrijk, maar in de wereld die wij achter ons lieten, kon je nog geen stuiver laten vallen of hij was al gestolen. Daar heersten angst en achterdocht. Hier bestond nog vertrouwen. En rust. Misschien geeft vertrouwen wel rust. Wij kwamen uit een wereld van haast en ongeduld. En ondanks die haast, leek niks ooit op tijd gedaan. Vlak voor de verhuizing, toen er nog geklust werd in ons nieuwe huis, belde ik in het begin bijna dagelijks vanuit het westen op om bijvoorbeeld wantrouwig te informeren; ‘Wanneer isoleren jullie de berging?’ En dan hoorde ik prompt dat het alleen nog een kwestie was van ‘de achterste poat d’r foor sette.’

Tot onze verrassing bleken veel straatnamen een vertrouwde klank te hebben omdat Hollanders en Bilkerts hier al tijdenlang een harmonieuze samenleving vormen terwijl de rest van de wereld door tegenstellingen en verschillen in nationaliteit wordt verscheurd.

Toen werd jij, Kitty, zomaar heel ziek. Onmiddellijk werd er een bed beneden in de kamer geregeld en stond de thuiszorg op de stoep. Niets gemerkt van de wachtlijsten en bureaucratie waar we in het westen onder zulke omstandigheden aan gewend waren. En toen Kitty een week later opgenomen werd in het ziekenhuis in ‘Luwt’ werd ik door vrienden en buren van beide ‘nationaliteiten’ eensgezind gebracht en gehaald zodat ik niet door de harde wind en de regen hoefde te fietsen.

Zes jaar geleden werden we met open armen ontvangen op ‘Ouwe Syl’. Nu is Kitty plotseling overleden en staat er op de borden ‘Ouwe Syl, gemeente Waadhoeke’ in plaats van het Bildt. Maar de gemeenschapszin van het Bildt met zijn Bilkerts en Hollanders is ongebroken.

Ik ben zo dankbaar dat het grootste verlies wat mij kon overkomen, mij hier overkwam en nergens anders.

Henriëtte van der Vliet

 

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl