Nieuws

De week van de zorgondernemer Gea Oevering

‘Krul haar, krul zin, krul leven zit erin’

Door de redactie van de Bildtse Post

Week 12 van de coronacrisis en Gea Oevering van NBS De Parrebeam geniet even van rust, al wordt de druk op de organisatie ook meteen weer groter.

“Rust! Ja, zo eindigde ik vorige week. Heerlijk op het terras van een vakantiewoning. Maar als het dan zo mooi weer is jeukt het wel direct weer. Dus toch zaterdag even lekker de fiets gepakt en heerlijk door de bossen gecrost. Even lekker het hoofd leeg.
Maar eenmaal weer op het vakantiepark ook heerlijk rustig zitten te lezen in boeken, tijdschriften en puzzelboekjes. En zelfs spelletjes gedaan. Zondag samen met Simon Theo ook nog even rustig gefietst (ik mocht van hem niet crossen) en gewandeld bij zandverstuivingen. En als je dan de rust merkt, tot rust komt (tenminste proberen) merk je dat je weken, ja al maanden niet tot deze rust bent gekomen, op adrenaline hebt geleefd, steeds maar voor iedereen klaar staan en/of steeds maar dingen bij voorbaat hebt geregeld zodat iedereen verder kan, steeds maar toezien op en ingrijpen als. Steeds maar vragen hoe het met iedereen gaat. Pas als je dan zelf, zeg maar gereset wordt, merk je weer dat je, dat niemand dit kan volhouden.

Maar eerlijk gezegd, als je maandags dan weer naar huis rijdt en er direct weer telefoontjes en mailtjes komen stap je automatisch toch weer in de drukke modus en kost het je toch moeite om ook deze dag vakantie te houden. Hoe bijzonder. Ik heb mezelf wel voorgenomen om, nu alles in een iets kalmer water lijkt te zijn gekomen, niet direct weer het oude (adrenaline)ritme op te pakken.
En ook een duidelijke scheiding proberen aan te houden tussen werk en privé en natuurlijk ook (méér) tijd voor jezelf. Dan maar eens ’s avonds de telefoon niet standaard aannemen, als familie van bewoners bellen, of andere instanties. Niet meer mensen te woord staan over zakelijke dingen als ze bij de voordeur staan, je aanhouden of zelfs roepen als je in de tuin bezig bent. Tijd voor jezelf houden, moeilijk!

Eenmaal thuis moet je toch alweer dingen voorbereiden voor gesprekken om de volgende dag goed voor de dag te komen. Als een collega dan opmerkt dat je nog vakantie hebt voelt dit dubbel. Ja, ze heeft gelijk maar voor sommigen is het ook moeilijk om te begrijpen wat ons werk inhoudt. En eigenlijk is dit gewoon ook niet normaal uit te leggen.

Met deze versoepeling wordt de druk op de organisatie direct weer groter. Hoezo even rust? Aan de andere kant zullen er áltijd dingen blijven die met (enige) spoed geregeld moeten worden en er zullen altijd mensen blijven die vinden, die willen dat je hun dingen het eerst regelt of dat hun dingen belangrijker zijn maar ook die zullen er altijd blijven.
Het moet voor ons ook vol te houden zijn en ik vind bepaalde dingen in ons privéleven ook heel belangrijk. Dus ook nu: Ik doe mijn best en anders komt het morgen wel.

En hoe moeten of hoe kunnen we het bezoek goed organiseren? Wéér een taak voor het personeel erbij? Nee, die lopen al op hun tenen. Voor ons dan? Nee, dat kan echt niet. Maar het bezoek moet wel geregeld. Gelukkig hiervoor binnen paar dagen een vrijwilligster als oplossing gevonden. En ja, dan is dat officieel te vroeg (voor vrijwilligers) maar deze uitzondering op de regel komt iedereen ten goede. We willen en kunnen de bewoners ook niet langer laten wachten op hun bezoek.
Op internet kom ik ook hier en daar ook managers tegen die het dan hebben over “burgerlijke ongehoorzaamheid toepassen”. Ik vind het alleen vervelend dat, hoe goed de reden soms is, of hoe goed je het ook met de mensen, met bepaalde omstandigheden bedoeld, dat je even “burgerlijk ongehoorzaam bent” je dit direct weer aan velen moet verantwoorden. Waarom?

Ook als je de regels goed leest, en de andere dagen een paar keer weer “verbeteringen”/updates ontvangt, blijven er hier en daar toch hiaten in zitten, of kun je bepaalde dingen op verschillende manieren lezen/uitleggen. En wat doe je dan, of hoe leg je dat weer uit?

Over sommige “bijregeltjes” mogen de locaties zelf weer beslissingen nemen. Hoe moeilijk! We proberen ook hier de juiste, dus véiligste beslissing in te nemen maar alles heeft ook hierbij zijn voor én tegens. En we hebben echt niet wéér zin om voor iedere (moeilijke) beslissing iedereen verantwoording af te leggen of uit te leggen waarom het één wel mag en het ander weer niet.

Door de peuters van de Krobbekeet werden we verrast met prachtige boeketten bloemen. Hele mooie kleurplaten voor zowel de bewoners als het personeel. Je zag dat iedereen erg haar best had gedaan om er een prachtig boeket van te maken. Even weer echt een hart onder de riem!

Als je dan zo druk met regeltjes bezig bent word je op gegeven moment ook wel melig. Als we dan bespreken dat het in de praktijk niet mogelijk is om het bezoek meer dan een 1/2 uur te laten duren, ook omdat de kamer dan direct moet worden schoongemaakt wordt er geopperd dat, als men niet wil vertrekken, de schoonmaakemmer met water ook gebruikt kan worden om het vertrek te bewerkstelligen....foei! Gelukkig gaat het met de bewoners goed. Dat benoem ik al een paar weken. Toch moet ik eerlijk bekennen dat het soms toch niet zo goed gaat, er toch wel gekke dingen plaats vinden:

Een bewoonster, die niet fit is, wordt gevraagd of ze deze nacht wel lekker heeft geslapen. Ze antwoordt dat ze gedroomd heeft over een zebra die ze moest verzorgen. Toevallig komt dit later ter sprake bij een telefonisch overleg met de huisarts. Als deze 's middags langs komt zegt hij bij binnenkomst tegen mevrouw: "Hier is de zebra al" terwijl hij zijn zwart-wit gestreept overhemd toont. Ze is eerst wat verbaasd maar kan er erg om lachen. Het goede contact is meteen gelegd en de spanning voor haar er direct af. Hoe mooi!

Een andere bewoonster zegt ’s ochtends, voordat ze gewassen wordt dat ze naar toilet moet. Een collega wacht dus even totdat mevrouw klaar is. Terwijl ze wat andere taken doet blijft ze vanuit de badkamer geluiden horen van een verschuivende rollator. Als ze daarom toch even om het hoekje kijkt moet ze verbaasd lachen: Ze staat nog met de rollator voor het toilet en duwt de rollator een beetje naar links en vervolgens weer een beetje naar rechts terwijl ze wat staat te dansen voor het toilet.

Als ik alles van de laatste week wat overzie hoop ik echt dat de versoepeling snel nog verder wordt bijgesteld. Aan de ene kant wil je natuurlijk dat de familieleden meer mogelijkheden krijgen voor bezoek en wandelingen e.d.
Ook omdat de kans op besmetting overal steeds kleiner wordt. Maar ja, wat is wijsheid, en hoe gaat iedereen hier mee om? Je blijft gewoon zo afhankelijk van de bewoners, van familie, van mantelzorgers, van personeel, van vrijwilligers maar ook van mensen die je toevallig tegenkomt of waar je mee in aanraking komt. Je hebt gewoon alles (gelukkig) niet in de hand maar de gevolgen kunnen zó groot zijn…

Vrijdag is een collega jarig. Ze komt apart langs om te trakteren bij de koffie. En omdat ze 60 wordt krijgt elke bewoner ook een cadeautje van haar. Op alle cadeaus zit een leuk strikje. En als een bewoonster dan het gezegde noemt van “krul haar, krul zin, krul leven zit erin” kunnen we het niet laten om bij een paar bewoonster het mooie strikje in een krul van hun haar te doen.

En terwijl ik geniet van het bakkie koffie en bovenstaand moment met allemaal lachende gezichten om me heen, dan denk ik bij mezelf: Ja… gelukkig blijft bij ons ‘Krul leven erin!’”

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl