Nieuws

Oneindige liefde vereeuwigd op de pols

Door de redactie van Lokaal Nieuwsnet
Al jaren spookt het door mijn hoofd. Van teksten, naar plaatjes maar op een gegeven moment heb ik het gevonden. Het belangrijkste in mijn leven, mijn jongens, mijn zoons, van hen wil ik iets laten vereeuwigen op mijn lichaam. Ik google wat af, pin op Pinterest en dan stuurt mijn vriendin die inmiddels ook al aan het meezoeken is een berichtje. 'I think I found what you've been looking for'.

 

Bij de afbeelding begint mijn hart sneller te kloppen, dit is wat ik bedoel. En van die twee meisjes kan de tatoeëerder vast wel twee jongetjes maken. Ik sla de afbeelding op en word bij iedere aanblik enthousiaster. Over de plek waar ik de tattoo wil laten zetten hoef ik niet na te denken. Ik wil de tattoo op mijn pols zodat ik er op ieder moment naar kan zien.
Toeval bestaat niet. Alsof het zo moest zijn. Op Facebook zie ik De Bildtse Tattooshop voorbijkomen. Devon van Dijk, daar heb ik alleen maar goede berichten over gehoord. Ook de recensies op zijn facebookpagina bevestigen dat en in no time zit de pagina op 1000 likes. Zaterdag 5 maart, ik doe het gewoon, ik zoek zijn nummer op en stuur hem 'n appje. Of hij ook polstattoos zet? Ik zie voornamelijk grote en stoere prints voorbijkomen, vandaar mijn vraag. "Natuurlijk geen probleem hoor!" Ik stuur het plaatje op met mijn wensen en vraag of hij daar wat van kan maken... ook dat is geen probleem. Kijk snelle en duidelijke taal, daar hou ik van. Een afspraak is gemaakt.

Dinsdag 8 maart stap ik toch even zijn nieuwe en ruime shop aan de Warmoesstraat binnen en wat een hartelijk ontvangst krijg ik. Hij stelt me gelijk op mijn gemak want alhoewel het nog niet zover is kriebelt het al wel een beetje. We hebben het even over de tattoo die ik wil en hoe ik deze wil. Ik wil namelijk de tattoo zo laten zetten dat ik deze goed zie. Ik zet deze voor me zelf en niet voor een ander. Ook al 'hoort' het in de wereld van de tattoos niet zo... Hij begrijpt mijn keus.
Zaterdag 12 maart is de opening van de shop. Wat een mensen zijn daar geweest. Motors, kinderwagens alles werd voor de deur geparkeerd. Met het zonnetje erbij was het ook buiten heerlijk vertoeven voor de vele gasten.
Dan gaat op dinsdag 15 maart mijn telefoon, een appje van de Bildtse Tattooshop zie ik vluchtig...afbeelding. Heb bijna pauze maar kan niet wachten. Ik slik... Ik krijg 3 ontwerpen. Hier zie ik mijn tattoo. Dit is het...hij heeft me begrepen...hij heeft getekend wat ik wil. Een strak en bescheiden ontwerp; een moeder die haar jongens omarmt in de vorm van oneindige liefde. Was het nu alvast maar 23 maart. Ook al vind ik het erg spannend, het begint geloof ik te voelen als gezonde spanning.

Het is zover, de dag van de tattoo. 's Morgens krijg ik een appje, als ik wil mag ik eerder komen. Dat wil ik wel en rond 13.00 uur stap ik de shop binnen. Toch wel een beetje zenuwachtig voor het onbekende. Maar Devon stelt me al gauw op mijn gemak en nadat hij de afbeelding op het juiste formaat heeft uitgeprint, en dit heeft overgetrokken op carbonpapier, mag ik plaatsnemen op een stoel. Hij zorgt er voor dat alles steriel is, trekt zijn zwarte latex handschoenen aan en neemt tegenover me plaats op zijn stoel. Mijn huid wordt schoongemaakt, de haartjes die er zitten weggehaald met een wegwerpscheermesje. Ik geef aan waar ik de tattoo wil hebben en hij plakt de tattoo op. Hij brengt gel aan op de huid (stencil stuff) en de afbeelding komt tevoorschijn op mijn pols. En dan gaat het dus echt gebeuren. De eerste lijnen worden gezet op mijn huid, hij stopt even, kijkt me aan en zegt 'dit is het'; dat valt me reuze mee. Kom maar op.
Voor het inkleuren van de tattoo gebruikt hij een iets dikkere naald en eigenlijk ervaar ik het na tien minuten zelfs als een prettig gevoel. We beginnen wat te keuvelen over zijn eerste tattoo die hij liet zetten op zijn vijftiende, al snel volgde er meer. Dat het een juiste beslissing is geweest om in St.-Annaparochie een tattooshop te starten bewijst zijn nu al volle agenda tot juni. Er zijn serieuze plannen om het ook mogelijk te maken dat je in de shop piercings kunt laten zetten. In het pand is hiervoor voldoende ruimte en Devon vindt dat dat er eigenlijk wel bij hoort. Een dik halfuur later staat mijn tattoo erop. Mijn arm wordt ingepakt in huishuidfolie. Ondanks het feit dat mijn tatoeage een tatoeage is, is het ook een wond. Een wond is open vlees, en dus een vestigingsplaats voor bacteriën met daardoor kans op een infectie.

Na een aantal uur mag dit eraf en kan ik de tattoo schoonspoelen met desinfecterende zeep om vervolgens droog te deppen met een handdoek. Vervolgens, moet ik volgens de instructielijst voor de nazorg die ik heb meegekregen en wat Devon me ook heeft uitgelegd, zalf (Bepanthem) er op doen. Een dun laagje, net genoeg om de tattoo te laten glimmen. Niet te veel, want dan 'verstik' je de tattoo waardoor bacteriën de kans krijgen om te kunnen gaan broeden.
Devon legt uit dat de tattoo na een aantal dagen gaat vervellen en dat ik vooral niet aan de korstjes moet komen. Verder dien ik me gewoon aan de voorschriften te houden van het stencil wat ik meekrijg. Het is me zo duidelijk als wat en het genezingsproces kan beginnen.

Of ik de weddenschap had moeten aangaan toen Devon zei tot een volgende keer, nadat ik lachend had gezegd één is genoeg, zal de toekomst uit moeten wijzen. Bij wie ik hem dan laat zetten is geen twijfel over mogelijk.

 

Uw reactie


Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl