Nieuws

De week van zorgondernemer Gea Oevering

Vast contract voor stagiaire, maar een ‘titelroas’ is geen gordelroos!

Door de redactie van de Bildtse Post

Week 16 van de coronacrisis, en Gea Oevering van NBS De Parrebeam schrijft haar een-na-laatste dagboek voor deze krant. Over de versoepelingen en twee feestjes in het huis.

“Voor het eerst in drie maanden toch maar weer een werkoverleg ingepland. Je merkt gewoon dat het nodig is dat het hele team weer eens bij elkaar komt, even weer tijd om met elkaar bepaalde dingen door te nemen. Natuurlijk ook even met elkaar evalueren, wat ging er goed, wat kon beter, waar liepen we tegenaan? Hoe hebben we deze periode ervaren? Dan merk je ook dat velen ook dezelfde ervaringen hebben als wat je momenteel in de krant kunt lezen: Extra drukte, soms angst, maar ook er willen zijn voor de bewoners, maar ook voor het gezin. Ook het in privésfeer zoveel mogelijk thuis blijven eist zijn tol.

De versoepeling veroorzaakt natuurlijk blijheid dat de bewoners hun familie vaker kunnen zien maar tegelijkertijd ook wel weer angst en een spannend gevoel. Hoe zorgen we ervoor dat de Corona buiten blijft? Tot nu toe blijkt dat de familie van de bewoners verschillende meningen hebben. En hoe houd je dan iedereen tevreden? En wat is wijsheid? Mocht er wel een besmetting komen dan kunnen we geen afdeling afsluiten. We zijn gewoon één groot huishouden. Hoe… moeilijk!

Met de versoepeling komt het neer op, zoals Rutte ook zegt, zelfdiscipline en grote eigen verantwoordelijkheid, verantwoordelijk voor bescherming van elkaar. Wij hebben het dan niet zelf meer onder controle en dan hoop je maar dat iedereen verstandige keuzes blijft maken en vooral geen domme dingen gaat doen.

Als het dan tijd wordt om te evalueren en/of tijd om te kijken wat je wel of niet moet/wilt doen áls er wel een tweede golf komt. En natuurlijk kijk je dan ook hoe het financieel is gegaan. En als je dan tegelijkertijd leest en hoort op tv dat het kabinet tot 3x toe tegen heeft gestemd om meer geld voor de zorg of voor betere arbeidsvoorwaarden.
En als je dan daarbij ook leest dat minister(s) te laat waren voor hun stem omdat ze nog op de gang stonden te praten... Dan denk ik ook even: Wat als (op de IC) de verpleging eens even te laat was of als ze eens tijd hadden gehad om even op de gang gezellig te kletsen. Nee, tijdens de piekweken hadden ze zelfs geen tijd om, en nee ze krijgen dus ook geen meer loon.
Dan is het toch ook logisch dat uit onderzoek blijkt dat het zorgpersoneel (in het algemeen) teleurgesteld is in de waardering wat ze krijgt voor het werk. Van al het zorgpersoneel overweegt een kwart tot een derde om minder te gaan werken of zelfs om te stoppen. Het is nog de vraag of ze zich weer zo willen inzetten bij een eventuele tweede golf. Sommigen zitten er nog finaal doorheen.

Maar nog wel denken of zeggen dat ze de IC capaciteit willen uitbreiden..(hoe dan? Waar willen ze personeel vandaan halen?) En wel zeggen wat voor Toppers de zorgmedewerkers zijn. En wel voor de mensen die door Corona minder of geen inkomsten hadden noodfondsen instellen. KLM krijgt extra steun, de vrije beroepen, de horeca.
Natuurlijk is het mooi en goed dat deze bedrijven steun krijgen Maar zorginstellingen die allemaal extra personeel ingezet hebben kunnen nergens aankloppen. Voor Zorgpersoneel wat extra gewerkt heeft en hierdoor toeslagen mislopen, kan ook niets geregeld. En dan maar hopen dat hun respect voor de inzet van het zorgpersoneel er nu eindelijk toe leidt dat haar arbeidsomstandigheden en loon wordt verbeterd? Helaas! Hoe wrang! Maar ze hebben wel geklapt!

Deze week toch ook weer positieve ervaringen. Want hoe fijn maar ook verbazend is het ook dat je zelf weer eens merkt dat een arts eens rustig de tijd heeft/neemt om dingen met je te bespreken. Als ik hem dit zeg komt dit volgens hem omdat hij nog in opleiding is. Ik merk wel op dat ik het erg waardeer te merken dat hij zich goed voorbereid heeft en bekend is met mijn geschiedenis. Helaas heb ik (ook) veel ervaring dat dit vaak niet zo is. Het zou zo fijn zijn dat er in de zorg (zowel bij artsen als bij thuiszorg en verpleeghuiszorg) extra tijd voor de cliënt/patiënt is. Maar ja, voorlopig niet dus. En ook geen extra geld (voor salaris of extra inzet personeel) Hoe jammer! Maar ook... Hoe frustrerend!

En hoe frustrerend blijft het ook om te lezen dat mensen het virus en de maatregelen erom heen maar onzin vinden. Ik begrijp het soms echt niet meer: Zelfs een universitair docent gezondheidsrecht noemt "het gevangen houden van mensen in verpleeghuizen" angst van de verpleegtehuizen. Om vervolgens ook nog te zeggen: "Maar het tehuis kan de mensen niks maken"! Hoe… (weet niet, denk ik hoofdschuddend). Weten deze mensen nu nog niet dat deze regels aan alle verpleeghuizen zijn opgelegd? Dat je zelfs boetes kunt krijgen? Ja angst. Maar angst voor boetes zal het niet zijn. Maar wat als deze ouder van deze beter-wetende persoon nu bij zo’n actie (tegen de maatregelen in) besmet raakt? En wat als deze ouder andere bewoners besmet en wat als de familie van deze bewoners dan vraagt waarom de verpleeghuizen zich niet aan de regels hebben gehouden en wat als zij dan óók een rechter inschakelen?

Het zou er nu dus op neerkomen dat als je, als instelling, iets nu wel of niet doet, er wordt een jurist ingeschakeld. Hoe bizar! Wat me dan in de afgelopen periode het meeste steekt dat je van deze mensen geen enkel bedankje krijgt over de extra zorg, de extra aandacht, de extra schoonmaak die je voor hun ouder hebt gedaan en dat, door de goede zorgen én het houden aan de maatregelen, hun ouder gezond is gebleven. En heel soms denk ik ook wel eens:
Stel dat deze ouder wel ziek was geworden, wat had ze hier dan over in de krant gestaan? Dat de maatregelen strenger moesten zijn geweest? Of dat de verpleeghuizen soms toch de maatregelen te snel hebben versoepeld of in bijzonder geval eens afgeweken is?

Deze week gelukkig ook twee feestjes. Er was weer een bewoonster jarig. Ook zij was verrast met bezoek op het terras. Maar er was deze week ook een goede uitslag voor een stagiaire: Geslaagd voor haar diploma! En dit was dik verdiend.
Vooral in deze Coronatijd was het voor alle stagiaires moeilijker om alle punten te behalen en alle verslagen en examens via school beoordeeld te krijgen. Zelfs de bewoonsters vroegen haar: “Maar je blijft toch wel?” Hoe mooi! Alleen moet ze (van 1 bewoonster) wel nog leren wat (in 't Fries) "een titelroas" is. Want als je dan, zoals zij, denkt dat er over gordelroos wordt gesproken komt het niet goed. (Voor de niet-Friezen: Een “titelroas” is een narcis.) Maar wat is het dan mooi dat je zo'n goede stagiaire direct een vast contract kan aanbieden en nog mooier dat ze graag bij ons wil blijven werken.

We gaan nog verder versoepelen. Maar mensen, blijf aub alert en verstandig. Bijna iedereen is wel klaar met het virus maar... het virus is nog niet klaar met ons! Dan kan ik mij ook aansluiten bij een gedeelte van de vernieuwde tekst op een lied van Wiebe van Dijk, geschreven in het Stadsfries/Harlingers:

Dat gevoel

De wereld is veranderd
Corona heerst met harde hand
Niet een mees is meer veilig
In ut mooie Nederland
Gearmd lope mag niet meer
Knuffele is van e baan
We mutte met sien allen
Ruum 1. 50 van elkaar staan

Maar dat gevoel wat ik bedoel
Dat begriepe jim toch wel?
We mutte voorzichtig weze
Anders komme we in ‘e knel
....

Maar we mutte ut niet onderschatte
Ut is allemaal niet mis
Late we de hasses bruuke
Voorkom dat ut te laat is

De kop dus in e hoogte
En de neus mut in e wien
We mutte sterk weze
Dus laat dat dan oek sien
Ut is nou een rare wereld
Maar dat gaat oek voorbij
Nou even de billug ur teugenan
Dan binne we straks weer vrij

Buienradar.nl


Laatste columns



Buienradar.nl