Nieuws

Zwanenzang

Door de redactie van de Bildtse Post
Dirk de Jong

Toen ik op 1 juli 1976 als nieuwe, 23-jarige werknemer het bedrijf van mijn vader binnenkwam en die week meehielp met het maken van ‘mijn’ eerste Bildtse Post, kon ik in de verste verte niet vermoeden, dat ik exact 45 jaar later geroepen was de zwanenzang te schrijven voor diezelfde Bildtse Post.

En toch is het juist dát, wat ik nu ga doen. Mijn wens om na zoveel jaren met pensioen te gaan, het ontbreken van een opvolger en het sneuvelen van alle initiatieven om tot een overname van het bedrijf of van de krant te komen, het zijn zomaar drie aparte motieven, die gezamenlijk maken dat ineens in alle helderheid en heftigheid het moment zich aandient, dat je de wapens laat zwijgen, de maliënkolder van het hoofd trekt en je tot het besef komt: de strijd is gestreden, de vermoeidheid slaat onomkeerbaar toe, een weg terug is er niet meer.

Het stof van de ultieme strijd daalt neer en het wordt steeds duidelijker, dat het einde van een levenswerk nadert, een levenswerk dat de krant voor meerdere generaties is geweest. Ik ga u de namen noemen, want ze zijn ieder in hun generatie belangrijk geweest voor de bloei en het voortbestaan van het lokale medium, dat de Bildtse Post altijd is gebleven, met een open oog en oor voor wat u, de lezer, bezig hield.

Daar waren de grondleggers Dirk de Jong en zijn compagnon Binne van Leer, die het in 1935, middenin de crisistijd, aandurfden een nieuwe krant te beginnen en op de koop toe namen, dat in die begintijd Schraalhans meer dan eens keukenmeester was. Om nog maar te zwijgen van de oorlogsjaren, toe beide mannen besloten de bezetter figuurlijk gesproken de rug toe te keren door hardnekkig te weigeren propaganda en oproepen tot tewerkstelling in de krant af te drukken. Afgesneden van stroom en levering van papier waren de consequenties.

Na de oorlog waren het ‘Gerryt Dirks’ en ‘Gerryt Jaaps’ die, beiden vanuit hun eigen expertise, het drukkerijbedrijf en de krant tot bloei brachten, met als rugwind het na-oorlogse optimisme, het breed gedragen vrijheidsdenken en het ontluikende besef dat niets onmogelijk was. Keiharde werkers voor wie de dag meer dan eens letterlijk 24 uren telde en dat in een tijd, dat de automatisering in de grafische industrie voor een klein bedrijf nog veelal onbereikbaar was.

Die zich onmiskenbaar aandienende omwenteling heb ik zelf gretig opgepakt en gestimuleerd, want het was heel duidelijk dat stilstand achteruitgang was en groei onontbeerlijk. Een grote bedrijfsbrand in 2000 en een aantal nare gevolgen daarvan, zorgden ervoor dat gedurende een aantal jaren consolidatie het maximaal haalbare was. Na het overlijden van Gerryt Dirks gaf zijn kleinzoon Gerard als hoofdredacteur nieuw elan aan de Bildtse Post, met een sterke kwaliteitsimpuls tot gevolg. De krant ontwikkelde zich steeds meer tot hét platform voor de Bildtse taal en cultuur en liet wekelijks zien, dat zij zowel beschermer, ondersteuner en vooral ook voorvechter was van de taal en de cultuurhistorische waarden die de Bilkerts zélf belangrijk vonden.

Halverwege het eerste decennium van de nieuwe eeuw werd al duidelijk dat een zelfstandig voortbestaan op de lange duur een probleem zou gaan worden en daarom is gedurende vele jaren telkens weer getracht een betrouwbare partner te vinden, voor wie naast het wekelijkse nieuws de Bildtse taal en het ‘Bildts-aigene’ zó belangrijk waren, dat die het waard waren om hard voor te vechten, op een manier die ons zelf al decennia in het bloed zat. Met een aantal partners hebben we om tafel gezeten, maar met name de laatste paar jaar bleek vooral de betrouwbaarheid een herhaald struikelblok, uitmondend in het aangekondigde einde van de krant in maart van dit jaar.

En zo wordt, met het uitkomen van deze allerlaatste Bildtse Post, het heden geschiedenis. Maar ons krantenhart kijkt niet alleen in weemoed terug. We kijken vooral ook met een gevoel van trots terug op 86 jaar kranten maken. Veelal met beperkte middelen, maar altijd met ‘het hart’. Zo goed als mijn pake Dirk altijd twee kleine klopjes gaf op het drukwerk dat hij zojuist voor de klant had ingepakt, zo gaven wij in figuurlijke zin telkens een klopje op de krant van die week, een uniek product dat een week later weer werd vervangen door het volgende unieke product.

Op deze manier achterom kijkend, realiseer ik mij dat wij die lange reeks van prachtige kranten met nieuwswaardige, ontroerende, spannende, ingewikkelde en vrolijke verhalen niet hadden kunnen maken zonder de medewerking van onze trouwe medewerkers in vaste dienst, onze fotografen, de columnisten, de losse medewerkers, dié adverteerders die het belang van onze krant voor de plaatselijke gemeenschap altijd voor ogen hebben gehouden en natuurlijk van onze kanjers van bezorgers. Al die mensen wil ik hier in gezamenlijkheid bedanken voor hun tomeloze inzet in al die jaren, waarbij uiteindelijk maar één ding echt belangrijk was, namelijk het zo goed mogelijk bedienen van u, de lezer, de abonnee. En voor dat hondstrouwe leger abonnees licht ik mijn hoed, maak ik een diepe buiging en zeg ik uit de grond van mijn hart: bedankt lieve mensen!

Het gaat u allen goed.
                                                                                                                                                   
Dirk Gerryts

Buienradar.nl

Bildts Filmhuus:



Podcast Nag even Bildts:


Laatste columns



Buienradar.nl